De soldaat aan de frontlinie.
Zoals bekend draaien we aan deze kant ook een retreat voor zendelingen en voorganger die soms klem lopen. Het zijn gewoon mensen, net zoals jij en ik, maar er is wel wat bijzonders aan deze doelgroep….
We vergelijken ze wel eens met een soldaat die aan het front vecht. Iedere dag. Ze verdedigen een Goed doel in een hele rotte wereld.
Verslappen kunnen ze nooit, de oorlog is er altijd. Niet alleen op straat, maar waar ze ook komen, zelfs thuis, de dreiging, de strijd, is er altijd. 24/7/365.
En dat geeft best wel wat druk. Die druk is soms zo groot dat ze uitvallen en zich terug moeten trekken van de frontlinie. En dat uitvallen gebeurt best vaak… terwijl het vaak te voorkomen is. Aan dat voorkomen werken we aan deze kant hard, heel hard, want er zijn al veel te weinig strijders aan de frontlinie, dus daar willen we graag zuinig op zijn. Maar soms zien we dingen fout gaan en dan denken we: waarom? Onderstaand twee voorbeelden:
Stel, je bent soldaat aan het front, de kogels vliegen je letterlijk iedere dag om de oren en je kunt geen seconde verslappen. Je deelt je verhalen met je achterban (die zich ver, heel ver van de frontlinie bevinden) zodat jij ze bijvoorbeeld een beeld kan geven wat er aan de hand is en voor je kunnen bidden, je materieel kunnen sturen zodat jij de strijd kunt blijven voeren en zo nog wat meer redenen.
En dan krijgen ze een e-mail. Leuk! Iemand die aan mij denkt, heel ver weg van de frontlinie denkt iemand aan mij. Dat gebeurt niet vaak! Het is ook iemand die hij nog nooit echt heeft gesproken. Benieuwd en leuk!
Beste broeder of zuster aan de frontlinie: ik zag je video van het strijdveld, maar de manier waarop jij je geweer vasthoudt, is verkeerd. In het boek “geweer vasthouden voor beginners” dat ik net gelezen heb, staat dat je hem echt “zo” moet vasthouden, dus uit broederlijke liefde laat ik je weten dat jij het echt anders moet doen. We bidden voor je.
Wat denk je dat de soldaat aan de frontlinie hiermee gaat doen? De kogels vliegen hem echt om de oren, en dan krijg je zo’n bericht. Ik gok dat het niet alleen nooit gaat werken, maar er is nog iets ergers aan de hand. Dit kan ook “in het hoofd” van die soldaat gaan zitten en hij kan er wel eens HEEL slecht van gaan slapen. De volgende dag gaat hij dan, niet uitgeslapen, naar het front (als hij dat al weer gaat….) en wordt dan neergeschoten… want hij was niet scherp, zijn gedachtes waren nog bij die e-mail… oeps….
Een andere variant: Hij krijgt een e-mailtje. Leuk! Iemand die aan mij denkt, heel ver weg van de frontlinie denkt iemand aan mij. Dat gebeurt niet vaak! Alweer iemand die hij nog nooit echt heeft gesproken, dus leuk! Een kans voor verdieping!
Beste broeder of zuster aan de frontlinie: heb je morgen tijd om te bellen tussen 19:00 en 20:00 om eens bij te praten?
Kijk, dat zijn de telefoontjes waar je wel op wacht. Die zijn echt zeldzaam! De soldaat kan eindelijk eens vertellen hoe het echt gaat. Eindelijk wordt hem eens gevraagd hoe hij erin zit en hij kan ook wat tips delen, met de persoon die belt, hoe hij zich kan voorbereiden als de oorlog dichter naar hem toe komt.
En dan… na een poosje te hebben gepraat, hoort de soldaat het volgende:
Sorry, ik moet gaan. We hadden afgesproken dat het tot 20:00uur zou duren, dus ik moet weer verder. Ja, jammer dat het zo gaat, maar de afspraak was tot 20:00uur, dus ja, dan had je het verhaal maar korter moeten houden. We bidden voor je.
Wat denk je dat de soldaat aan de frontlinie hiermee gaat doen? De kogels vliegen hem echt om de oren, 24/7/365. Zijn leven ligt in de weegschaal, iedere seconde. Maar je “tijd” is voorbij, “had jij maar beknopter moeten zijn”?
Ik gok dat ook dit nooit gaat werken, en ook hier: dit kan ook “in het hoofd” van die soldaat gaan zitten en hij kan er wel eens HEEL slecht van gaan slapen. De volgende dag gaat hij dan, niet uitgeslapen, naar het front (als hij dat al weer gaat….) en wordt dan neergeschoten… want hij was niet scherp, zijn gedachtes waren nog bij die dat vreemde telefoontje… oeps….
En een poosje terug hadden we weer iemand op bezoek voor een paar weken, die figuurlijk iedere dag in de frontlinie vecht, voor niet alleen zijn leven, maar ook voor die van anderen, voor een Goed Doel. Die soldaat wilde per direct(!) ermee stoppen.
Begrijpen ze het nu echt niet? Lekker makkelijk vanuit je luie stoel! Je hoort echt bijna nooit iets en dan dit? We bidden voor je? Proest. Ik stop ermee, ik ga naar huis, klaar ermee, ze mogen zelf deze kant op komen. Ik deel nooit, maar dan ook nooit meer een video, schrijf niets meer, doei. Oh en makkelijk praten doen ze. Materiaal sturen om het hier vol te houden doen ze ook al niet. Ik heb iedere maand een tekort.
Wow! Wat is hier gebeurd! Beste soldaat, wij zijn zo trots op jou, wacht even, hier gaat iets enorm fout. Kom even deze kant op, wij betalen de rekening, maak je daar even geen drukte om, maar voor je echt stopt, kom even een bak koffie halen (of meer) en laten we het er echt even over hebben.
Gelukkig is de soldaat in deze voorbeelden wel gebleven na wat gesprekken en gaat weer teug het slagveld op. We houden hem goed in de gaten.
Maar dit had nooit, maar dan ook nooit mogen gebeuren. Want de schade is er wel. Ja, de soldaat gaat weer terug om te vechten voor Het Goede Doel, maar dat delen van die video’s? Dat zal nooit meer zo zijn als dat was. Hij zal altijd op eieren blijven lopen bij ieder bericht wat hij in zijn nieuwsbrieven zet (4x per jaar, niet meer, want dan komen er ook moppers), als er iemand belt weet ik niet of die de telefoon nog wel opneemt, want hij MOET zich ook verdedigen tegen alles wat hem negatief afleid van de strijd. Want afleiding is dodelijk, geen keuze. Hij is daarmee nu ook uitlaatkleppen kwijt die hij wel heel hard nodig had. Oeps..
En op het slagveld? We hopen en bidden dat de schade niet groter is, zodat hij zijn hoofd kan houden bij waar die echt zijn concentratie bij nodig is. Verslappen kan niet, ja hij gaat morgen weer terug het slagveld op, maar we zijn er niet gerust op… welke schade is er blijvend en gaat het hem dan toch de kop kosten?
En op het zendingsveld? Is het niet anders. Het is echt een slagveld. Iedere dag.
Zullen we de soldaten gewoon eens een simpel kaartje sturen dat we aan ze denken, ze eens wat materiaal of een gift sturen zodat ze door kunnen blijven vechten aan het harde, koude, front? En ja, wil je ook voor ze bidden en ze dat wellicht ook laten weten? Het zijn hele kleine dingen waardoor ze de strijd vol kunnen houden. Maar soms ook kleine dingen die heel groot zijn waardoor ze afgeschoten worden.. Help mee met ons zodat zij die strijd vol kunnen houden. Alleen de oorlog winnen kunnen we niet, maar samen, met een beetje nadenken en echte hulp, komen we zeker bij de eindstreep.
Een “normale” dag uit ons leven… met meerdere gesprekken, zoals deze, per week…
En misschien ben jij een “medesoldaat” aan “de frontlinie” en zou je graag eens willen praten over wat er vandaag met je is gebeurd. Bel ons alstublieft. Geef niet op. We zijn hier voor jou en we willen graag horen hoe het met jou gaat. Koffie?
