Wie helpen we niet….

Leestijd / Lesezeit / Reading time: 7 min

Een vraag die we soms wel krijgen in de volgende: waarom helpen jullie X niet? Of: waarom doen jullie niet mee met project Y? Laten we daar eens wat voorbeelden van geven met een uitleg waarom niet.

In een ver (grijs) verleden heb ik ooit eens mijn PRINCE2® Practitioner gehaald. Dat is een methode voor projectmanagement waarbij je niet alleen beschrijft (In een projectplan) wat er wel in je project zit…maar ook wat er niet in zit. Het spannende is dat de uitzonderingen (wat zit er niet in je project) soms pagina’s langer waren beschreven dan wat er wel in zat. De reden? Risico vermijden. Als je niet oppast, loopt je project compleet klem op “randzaken”, die heel belangrijk kunnen zijn… maar niet in jouw project horen.

Zoals mijn oma altijd zij: “wie ja wil zeggen moet ook nee durven te zeggen”. Dus laten we eens een inkijkje geven in wat wij niet doen: (en lees vooral weer tussen de regels door)

We helpen alleen mensen die geholpen willen worden.

Huh? Iedereen die bij jullie aanklopt wil dat toch? Nou, nee.

Voorbeeld: Soms treffen we mensen aan die vragen om hulp, maar als we doorvragen blijkt dat het niet hun vraag is, maar die van een kennis die vindt dat die persoon hulp nodig heeft. Op zichzelf prima om dan een gesprek aan te gaan, maar we moeten wel zeker weten dat de persoon in kwestie het echt zelf wel wil, of dat er sprake is van “ik wil niet, maar onder (groeps)druk ga ik wel heen”. Dat werkt niet. Niet voor de persoon in kwestie, maar ook niet voor ons. Alleen als je zelf geholpen wilt worden, kunnen wij je helpen.

Wij helpen alleen mensen die willen veranderen.

Stel, iemand wil wel geholpen worden met een probleem, maar wil de oorzaak van dat probleem niet aanpakken… tja… dan wordt het wel erg lastig tot onmogelijk om er gezamenlijk iets aan te doen. Dus ook daar, alleen als je zelf wilt en zelf wilt veranderen wat er fout gaat / ging, kunnen wij helpen. Anders niet.

Voorbeeld: Een dakloze die nog steeds alcohol drinkt en er ook niet mee stopt. Kunnen we niets mee, gaan we niets mee doen. We betalen zelfs niet één boterham, want als je geld hebt voor Wodka, had je ook geld voor brood. Als wij je brood nu gaan betalen, koop je voor het geld wat je uitgespaard hebt toch weer Wodka en wordt je probleem alleen maar groter. Daar gaan we niet aan mee werken.

Wij helpen alleen mensen die we kunnen helpen.

Onze kennis (en die van iedereen) is beperkt, wij zijn (letterlijk) God niet.

Voorbeeld: Iemand die zo’n complex probleem heeft dat wij niet weten hoe we dat goed kunnen aanpakken. Dan kunnen we wellicht 10% oplossen, maar dan blijf je zitten met 90% van de problemen. Dan geven we ze een valse hoop door met die 10% aan de slag te gaan, maar de rest… is zo complex… dat die 10% weer verdwijnt als sneeuw voor de zon. Op dat moment kiezen we liever voor een eerlijk “nee” en proberen door te verwijzen (als dat kan), dan er zelf mee te gaan rommelen.

Wij helpen alleen mensen binnen onze doelgroepen en binnen onze missie.

De missie is het bevorderen van geestelijk gezondheid, genezing en welzijn voor mensen van alle leeftijden in een meelevende en liefdevolle omgeving die consistent is met de christelijke kernwaarden waarop we zijn gegrondvest. De missie is geworteld in de overtuiging dat je er als mens mag zijn, zoals je bent. Dienovereenkomstig respecteren en zorgen we voor de fysieke, emotionele en spirituele behoeften van degenen die we dienen.

En laten we eerlijk zijn, er zijn andere initiatieven die daar (zeehondjes) speciaal voor zijn ingericht, alle kennis en kunde hebben, wie zijn wij dat wij denken dat we dat beter kunnen dan hun. Schoenmaker, blijf bij je leest.

Wij helpen alleen mensen die binnen de visie passen die we hebben.

Wat was die visie? De visie van de stichting is om de handen van Christus te zijn door uitingen van barmhartigheid en
liefde. We committeren ons aan christelijke kernwaarden waarop we zijn gegrondvest, waardoor we Gods werk met integriteit en mededogen kunnen uitvoeren.

Voorbeeld: Client X heeft een problematiek die we menselijk gezien nooit, maar dan ook nooit kunnen oplossen. Wel zien we een oplossing die God ze wil bieden, maar van God willen ze niets horen, nog erger, ze zijn tegen God.

Dan houdt het voor ons (helaas) op. Menselijk gezien zijn er zoveel problemen waar wij geen oplossing voor hebben, maar waar je met God wel een antwoord op hebt, of in ieder geval houvast aan kunt hebben. Als je daar actief op tegen bent, dan kunnen wij je dus ook niet verder helpen. En dat is soms enorm pijnlijk om te zien gebeuren, maar nogmaals, wij zijn God niet..

Wij helpen mensen alleen als we voortgang zien die ze zelf maken.

Dat is een lastige, want wat is voortgang en laten we eerlijk zijn, het kan een poosje duren voor je voortgang kunt zien. Maar toch kijken we ernaar.

Voorbeeld: stel, we zien een probleem met client X. We geven de client tips hoe daar mee om te gaan, maar de client doet er letterlijk niets mee. Ja, het kan zijn dat het even duurt voor het aan komt, of voor de client het snapt, maar ergens moeten we wel zien dat er iets gebeurt na een tijdje. Als er niets gebeurt, zijn we eerlijk en stoppen we er (helaas) mee. Dat kan betekenen dat de client er nog niet klaar voor is en dat hij / zij later wel weer terug komt als die er wel klaar voor is.

We helpen iemand niet als het ten koste gaan van onze eigen gezondheid.

Klinkt logisch toch? Nou, dat is best een lastige.

Voorbeeld: Als er iemand om middernacht op je stoep staat… wat doe jij dan? Wij doen zeker de deur open en gaan zeker aan de slag. Dat kan echter wel betekenen dat we een andere client af bellen voor de volgende dag, want anders houden wij het niet vol. Ook maken we direct een afspraak (met de middernacht klant) hoe we kunnen voorkomen dat het weer mis gaat midden in de nacht de volgende keer. Zo houdt de client het vol, zo houden wij het ook vol.

Wij helpen iemand niet als het ten koste gaat van andere cliënten.

Klinkt ook weer enorm logisch toch? En ook deze keer, is dat toch lastig.

Voorbeeld: stel we hebben een groepstherapie waarbij er één client is die een groot, meervoudig, probleem heeft. De groepstherapie is prima geschikt voor “simpele” problemen, maar als iemand (bijvoorbeeld) een persoonlijkheidsstoornis heeft, die de groepsdynamiek compleet verstoord… dan is die setting dus niet de juiste en is een groepstherapie voor die persoon niet geschikt. We kunnen dan bijvoorbeeld een 1:1 sessie aanbieden, maar het kan ook zijn dat wij niet de partij zijn voor deze problematiek. En ja, dat is lastig, maar anders gaat het ten koste van 7 andere cliënten… en dat kan niet.

Wij helpen alleen mensen die echt een eerlijke hulpvraag hebben.

Uhhhh…. zijn er mensen die een valse hulpvraag hebben? Ja, helaas wel. Veel…

Voorbeeld: kunt u mij helpen aan eten en kleding? En als we gaan kijken wat ze ermee doen…. doorverkopen om er daarna luxe goederen voor te kopen…. En nee, dan helpen we daar dus niet aan mee. En dat kan ook op geestelijk gebied zo zijn. Als je goed bent verzekerd, geld zat op je rekening hebt staan… waarom moeten wij jou dan gratis helpen en daarmee ook tegen een ander (die geen geld heeft) zeggen: sorry, ons geld is op… dat is krom en kunnen we dus ook niet doen. Wij leven van giften en de hulp die we geven is dus gratis. Maar dan kijken we wel of jij daar eerlijk voor in aanmerking komt, of dat je beter terecht kunt in de reguliere, betaalde hulpverlening.

Wij kunnen mensen alleen helpen als er überhaupt geld voor is.

Ja, dat snapt iedereen… toch?

Voorbeeld: de ruimtes voor therapie, de praktische projecten voor daklozen, transport van en naar, een bak koffie, alles(!) moet betaald worden door iemand en onze fondsen zijn niet oneindig. En als er geen geld is om goede hulp te kunnen verlenen, stopt het of starten we helemaal niet. En dat is heel vaak, te vaak, heel pijnlijk. De vraag is echt enorm, maar een pand huren, ruimtes huren, eten en drinken, het kost geld. En we zeggen liever eerlijk: “sorry, we willen graag helpen, maar hebben het geld niet”, dan vals “we gaan je helpen… maar leveren verschimmeld brood”…. zowel letterlijk als figuurlijk doen we dat niet. Wat we beginnen, maken we af en met een goede kwaliteit. Als we aan het begin al zien dat we het einde financieel niet kunnen waarmaken, kunnen we er ook niet aan beginnen. En dat is in- en intriest. Klopt.

Wij pakken niemand anders zijn brood af.

Stel, er komt iemand bij ons die een normaal salaris verdient en reguliere hulp kan betalen, en die hulp is ook beschikbaar. Dan gaan wij daar dus niet mee aan de slag. Daar zijn twee redenen voor. 1: Onze hulp is bedoeld voor mensen die het niet kunnen betalen en 2, als iemand het kan betalen en wij gaan die hulp dan gratis weggeven… dan pakken we eigenlijk ook indirect een hulpverlener (die een betaalde baan heeft) zijn brood af. Dubbel fout, doen we dus niet.

Zijn er uitzonderingen?

Ja, zeker. Zoals het spreekwoord zegt: “De uitzondering bevestigt de regel” en dat is aan deze kant niet anders. Bovenstaand zijn dus ook geen harde regels, maar we sturen er wel mee. Want… “wie ja wil zeggen moet ook nee durven te zeggen”.

En nee zeggen, is verschrikkelijk moeilijk. Want in alle eerlijkheid, we zouden graag iedereen willen helpen… maar dat is, helaas, menselijk onmogelijk. Dus regelmatig, en dat doet ook heel vaak pijn, zeggen we nee….. Zouden we alles en iedereen graag willen helpen? Ja. Kunnen we dat? Nee, helaas niet…