Toeval? Of is er meer?

Leestijd / Lesezeit / Reading time: 4 min

Reactief schrijven

Bijna al onze blogs zijn reactief. We maken iets mee en schrijven naar aanleiding daarvan een blog. Soms om onze eigen ervaringen met onze volgers te delen, soms om iets van ons af te schrijven, maar vaak ook omdat we in persoonlijke gesprekken levensvragen bespreken waar waarschijnlijk nog veel meer mensen mee rondlopen. De inzichten en lessen uit die gesprekken zetten we daarom ook online, zodat mensen die via internet op zoek zijn naar antwoorden er hopelijk ook iets aan hebben.

Maar soms moeten we iets schrijven

Maar soms werkt het anders. Dan hebben we ineens het gevoel dat we over een bepaald onderwerp, laten we het onderwerp X noemen, moeten(!) schrijven. Niet omdat iemand ernaar gevraagd heeft of omdat het in een gesprek ter sprake kwam, maar omdat het onderwerp zich als het ware aan ons opdringt. Dan duiken we er bewust in, doen we onderzoek en zetten we de uitkomst online.

Waarom? Het gevoel dat we dit moeten doen wordt steeds sterker, totdat we er eigenlijk niet meer omheen kunnen. Dus gaan we aan de slag. Heel bewust luisteren naar een “stem” die blijft zeggen: “Onderzoek X. Schrijf erover. Zet het online.”

Soms zijn we daar dagen, weken of zelfs maanden mee bezig. Onderzoek kost tijd, schrijven kost tijd en alles controleren kost tijd. En toch blijven we ermee doorgaan. Niet omdat iemand erom gevraagd heeft, niet omdat het veel lezers zal opleveren, maar omdat die “stem” ons steeds weer aanspoort om het te doen.

Een andere variant

Veel blogjes die jullie lezen zijn ergens in het verleden gemaakt. In verband met de privacy van de mensen met wie we werken, rommelen we enorm met data en locaties, zodat niets persoonlijk te herleiden valt. Soms staat een blogje letterlijk maanden in de wachtkamer te wachten… gepland voor datum Y.

En dan zegt een “stem” ineens: Zet het nu online. Wacht niet tot datum Y.

Dus doen we dat. We zetten het dan direct online, zonder dat we op dat moment ook maar enig idee hebben waarom het juist nú online moet.

Soms zegt die “stem” juist: “Nee, het stond voor morgen gepland, maar schuif het nog maar een paar weken of maanden naar achteren.” En dan doen we dat. Het ene blogje schuift naar achteren en een ander blogje komt ineens op morgen te staan.

Waarom? Die “stem”…

En toen begon ons iets op te vallen.

Als zoiets gebeurt en de blog dan online gaat, valt ons regelmatig iets bijzonders op. De volgende dag krijgen we ineens een gesprek over… onderwerp X.

Een onderwerp waar we vóór die tijd met niemand over hadden gesproken. Waar niemand ons iets over had gevraagd. Waar we soms dagen, weken of zelfs maanden onderzoek naar hadden gedaan, puur omdat die “stem” ons bleef aansporen.

Toeval? Of is er meer?

Op dat moment vallen de puzzelstukjes op hun plaats. Dan begrijpen we waarom we het moesten onderzoeken en opschrijven. Niet alleen om zelf kennis op te doen, maar ook om die kennis overdraagbaar te maken.

Tijdens het gesprek hebben we de informatie paraat en kunnen we iemand direct verder helpen. En na afloop kunnen we eenvoudig een link naar de blog sturen, zodat alles thuis nog eens rustig nagelezen kan worden. Dat is geen overbodige luxe, want veel van deze onderwerpen zijn behoorlijk complex. Je kunt nu eenmaal maar zoveel uitleggen tijdens één gesprek, en de ander kan in datzelfde gesprek ook maar een beperkte hoeveelheid informatie verwerken.

Heel bijzonder.

Achteraf begrijpen we steeds beter dat wat voor ons soms begint als een onverklaarbare aandrang om iets te onderzoeken, helemaal niet zo onverklaarbaar hoeft te zijn. Als christenen geloven we dat God in ons kan werken, ons kan leiden en ons dingen op het hart kan leggen die we op dat moment zelf nog niet begrijpen.

“Want allen die door de Geest van God geleid worden, die zijn kinderen van God.” (Romeinen 8:14)

En dat is precies wat er gebeurt wanneer die “stem” steeds opnieuw zegt: Onderzoek X. Schrijf erover. Zet het online.

“Want God is het, Die in u werkt zowel het willen als het werken, naar Zijn welbehagen.”
(Filippenzen 2:13)

Vertrouwen zonder te weten waarom

Voor ons zit daar een les in: als we weer die “stem” horen, vragen we niet meer waarom we iets moeten onderzoeken en schrijven. We gaan het onderzoeken en zetten het online, in het volste vertrouwen dat we het moeten doen. Misschien begrijpen we pas later waarom. Of niet. En dat hoeft ook niet. We hoeven alleen maar te luisteren en te doen wat er van ons gevraagd wordt.

En voor jou als lezer? Misschien lees je weleens een blogje van ons en denk je: Waarom schrijven ze dit eigenlijk? Of: Waarom staat het er juist op deze manier? Nu weet je het waarom. Misschien is het wel omdat iemand het nodig heeft, ook al weten wij op het moment dat we het schrijven ook nog niet wie.

Wat doe jij met “die stem” in je hoofd? Luister je ernaar en kom je in actie, ook als je nog niet begrijpt waarom? Of zet je hem uit omdat je het niet kunt verklaren?

(en ook deze blog… moest vandaag online.. want “die stem”)