Einde oorlog = geen vrede….
Vandaag vroeg iemand mij of ik blij was dat de oorlog in Oekraïne (zoals het er nu naar uit ziet) snel voorbij zou kunnen zijn. Ik heb de vraag als volgt beantwoord:
Stel, iemand breekt thuis bij jou in en kraakt ook nog eens de helft van je huis. Die helft maakt hij een enorme puinhoop van (gooit muren om, sloopt de elektra uit je huis etc) en hij gaat er ook in wonen. Wow! En bij de helft waar jij in woont, gooit hij alle ramen van in, rooit de oprit van je huis eruit, trekt alle planten uit de grond en snijdt een paar keer per week de kabels van de stroomvoorziening door. Oh ja, en draait HARDE muziek, zodat je niet meer kunt slapen. Je moeder hield dat niet vol en is in een caravan gaan wonen in een ander dorp.
Na jaren gedonder (gedoe is een understatement) komt er iemand uit Timboektoe (geen idee wat die met jou huis te maken heeft, want jij woont in Nederland) en die bepaalt dat de inbreker / kraker gewoon in je huis mag blijven “wonen”, de gestolen spullen mag houden en in ruil daarvoor dan wel de muziek zachter zet. Eind goed, al goed, toch?
Oh ja, als je wilt, mag je gewoon in je eigen huis blijven wonen trouwens, maar dan moet je wel beloven om nooit meer de politie te bellen en de kraker ook nooit meer proberen te verwijderen uit je huis. Voor wat hoort wat, want de kraker zet dan wel de radio zachter.
Stel… je neemt dat voorstel aan… klinkt dat als een vredige oplossing waar jij mee zou kunnen leven en waar je moeder naar terug zou willen komen? Klinkt dat als vrede, manipulatie, chantage, recht, onrecht, oorlog, zin, waanzin, chantage, eerlijke onderhandeling…? Hoe zou jij dat noemen als het om jou huis gaat? En zou de kraker ook echt blij zijn met deze “oplossing”?
Het einde van de oorlog is nog lang, heel lang, geen vrede… Het huis is kapot, de kraker “woont” nog naast jou, ik denk niet dat mijn moeder terug zou willen komen. En wat gaan we doen met haar over een jaar, terugsturen naar haar “veilige, gekraakte, stukke huis zonder ramen??? Echt?
Dus wat ik er van vindt? Eerlijk gezegd geen idee, maar het klinkt mij allesbehalve een vredig plan… maar ja… zo doorgaan is ook niet echt een optie… wat een wereld… Dus wat ik ervan denk? Nou… ik weet niet wat ik ervan moet vinden, ben wel blij dat het niet mijn huis is… en hoop / bidt dat het ook niet mijn huis wordt….. en heb medelijden met “mijn moeder”.. want ik zie de bui al hangen… hup, terug je stukke huis in met je kraker gewoon er nog in… het is vrede, heeft iemand uit Timboektoe voor je geregeld, dankbaar zijn en wegwezen….
Deze vergelijking lees ik vaker maar mist toch naar mijn mening een element. Het is namelijk zo dat je met degene die nu jouw leven verziekt eerder een relatie hebt gehad maar dat een ander deze relatie heeft verstoord en zelf een relatie met jou wil. Dit had natuurlijk anders opgelost moeten worden maar verklaart wel waar het gedrag vandaan komt.
Klopt, en het bizarre is dat er politieke “spelletjes” zijn gespeeld zodat die twee ruzie kregen. Er is zelfs tegen gewaarschuwd: “doe het niet”, maar nee… spelletjes, spelletjes, de beer treiteren, en de burger is de klos. Lastige is nu dat er geen normale weg meer terug is. De mensen (ook wij in het westen) zijn weer eens bespeeld (en dat gaat nog steeds door..) door de politiek, een makkelijke weg terug is er niet meer en hoe dan ook zijn er aan beide kanten alleen nog maar verliezers… en het huis wordt verdeeld tussen twee grootmachten die de poet “even gaan verdelen”? Is echt bizar.