Jij liegt…
Een poosje geleden vertelde een ex-zendeling in een gespreksgroep haar verhaal. Ze deelde hoe het haar was vergaan en wat ze had meegemaakt op het zendingsveld. Haar ervaringen waren allesbehalve positief. Het was een heftig verhaal, bedoeld als waarschuwing voor anderen. Zending is niet altijd mooi, inspirerend of avontuurlijk. Soms is het juist zwaar, eenzaam en beschadigend. Daarom moet je heel goed weten waar je aan begint, voordat je die stap zet.
De reactie van één van de aanwezigen, zelf geen zendeling, was pijnlijk confronterend:
“Je moet niet zo negatief zijn. Ik hoor van mijn zus, die in de zending werkt, en uit nieuwsbrieven van anderen dat zendingswerk juist heel leuk is. Hou toch eens op met zo negatief doen.”
De ex-zendeling liep huilend weg. Het onbegrip kwam hard binnen.
Je vertelt je persoonlijke verhaal, kwetsbaar en eerlijk, en dan krijg je zo’n reactie terug.
Voor haar bevestigde dit opnieuw hoe weinig begrip er binnen christelijke kringen vaak is voor de realiteit van zending. Volgens haar leeft de mooie schijn nog steeds voort. Problemen worden liever genegeerd dan onder ogen gezien. De kop in het zand steken gebeurt nog altijd. Daardoor werd de afstand tussen haar en haar medechristenen alleen maar groter.
We hebben er weken, werk aan gehad om haar weer een beetje op de rails te krijgen.
