4 jaar Oekraïense kerk in Schwerin
Afgelopen week vierden we dat de Oekraïense kerk in Schwerin alweer vier jaar bestaat.
Is dat bijzonder?
Nou… stel je eens voor.
Je woont in Friesland, gaat naar een Pinkstergemeente en moet vandaag, ja vandaag nog, vluchten naar Spanje. Je laat alles achter. Onderweg maak je dingen mee die niemand zou moeten meemaken. Bommen vallen om je heen, mensen met wie je vlucht overleven het niet, terwijl jij nét geluk hebt.
En dan kom je aan in een land waarvan je de taal niet spreekt. Je kent de cultuur niet. Je kent niemand. De eenzaamheid is groot.
Maar dan ontdek je dat er nóg een Nederlander in dezelfde plaats woont. Ook gevlucht. Geweldig! Alleen… zij komt uit Zeeland en ging daar naar een Hersteld Hervormde gemeente. Heel anders dan jij gewend bent.
Toch zoek je elkaar op. Je probeert iets van vriendschap op te bouwen, voor zover dat überhaupt lukt in zulke omstandigheden. En langzaam ontstaat er een heel, heel klein kerkje.
Ik weet niet precies hoe dat vier jaar geleden hier in Schwerin is gegaan. Maar ik kan me voorstellen dat het best spannend is geweest. Niet alleen een nieuw land en een nieuwe cultuur, maar ook medevluchtelingen die, hoewel ze uit hetzelfde land komen, allemaal weer een andere achtergrond, een andere streek en soms ook een andere manier van kerk zijn hebben.
En toch… ze hebben elkaar gevonden.
Vier jaar geleden dacht bijna iedereen dat het maar voor een paar maanden zou zijn. Dat ze snel weer naar huis konden. Naar hun eigen stad. Hun eigen kerk. Hun eigen familie.
Vier jaar later is de werkelijkheid anders. Sommigen hebben hun huis nog. Bij anderen is er niets meer over. Sommigen hebben familie veilig om zich heen, anderen leven dagelijks met zorgen om geliefden die nog in Oekraïne zijn. Gezinnen zijn uit elkaar gerukt. Mannen zijn achtergebleven of opgeroepen om te vechten. De oorlog bepaalt nog iedere dag hun leven.
En toch is daar, midden in al die gebrokenheid, een gemeente ontstaan.
Wat je ook van kerken vindt, laten we eerlijk zijn. Dat zoiets ontstaat én na vier jaar nog steeds bestaat, is bijzonder. Nee, eigenlijk is het een wonder. Ik geloof dat alleen God mensen uit zoveel verschillende achtergronden zo bij elkaar kan brengen. Niet omdat ze hetzelfde zijn, maar omdat ze samen dezelfde Hoop hebben.
Want als alles onder je voeten wegvalt, waar sta je dan nog op?
Dat doet me denken aan het oude kinderliedje van de zondagsschool. Over de wijze man die zijn huis op de rots bouwde en de dwaze man die op het zand bouwde. De storm kwam. De regen viel. De rivier trad buiten haar oevers.
Het verschil zat niet in de storm. Die kwam bij allebei. Het verschil zat in het fundament.
Deze broeders en zusters hebben een praktijkles gekregen die niemand zou willen meemaken. Ze weten als geen ander hoe snel zekerheden kunnen verdwijnen. Een huis. Werk. Bezittingen. Veiligheid. Controle over je eigen leven.
Alles kan je worden afgenomen. Behalve Eén. God verandert niet. Hij is gisteren Dezelfde, vandaag Dezelfde en tot in eeuwigheid Dezelfde. De waarheid van het Evangelie verandert niet. Jezus is gestorven voor onze zonden. Hij is opgestaan. En voor iedereen die op Hem vertrouwt wacht een toekomst die door geen oorlog kapotgemaakt kan worden.
Dat neemt het verdriet niet weg. Dat maakt de oorlog niet minder verschrikkelijk. En wat hadden we allemaal liever gezien dat deze verjaardag nooit gevierd hoefde te worden, omdat iedereen allang weer thuis was geweest.
Maar zolang die vrede er nog niet is, is deze gemeente een plek waar mensen elkaar vasthouden, samen bidden, samen huilen en samen hopen.
Het voelt dubbel.
Aan de ene kant vieren we dankbaar dat de Oekraïense kerk in Schwerin al vier jaar bestaat. Aan de andere kant blijven we bidden dat deze oorlog eindigt en dat mensen weer terug kunnen naar hun eigen land, hun familie en hun thuis.
Tot die tijd mogen wij misschien wel iets van hen leren.
Niet over oorlog.
Maar over vertrouwen.
Over blijven bouwen op de Rots, ook als de storm niet ophoudt.
Gefeliciteerd met jullie vierde verjaardag. Moge God jullie blijven dragen, zegenen en gebruiken. En moge de dag snel komen waarop vrede geen gebed meer is, maar werkelijkheid.
P.S. Oh ja… terwijl de dienst in het Oekraïens doorgaat, kijkt M ondertussen gewoon een paar kerkdiensten online in het Nederlands en Engels. E spreekt Russisch, M niet. 😄
Dus M zit braaf met een koptelefoon op ook naar een preek te luisteren, alleen nét een andere.
Ik kan me voorstellen dat de mensen in de Oekraïense kerk de eerste keer ook gedacht hebben: Wat doet die vreemde Nederlander daar met een koptelefoon op? 🤔
Ach… zo heeft iedereen zijn eigen manier om de dienst te volgen. 😉
