We hebben een kip gekregen!
Vroeger las ik van die spannende verhalen, van een dokter die in een brakke kano naar de rimboe ging en daar ging werken als dokter. Dat deed hij voor niets, hij betaalde zelf alles. Dat vond ik altijd spannende verhalen. Ik vroeg mij wel altijd af hoe die man dan wel aan zijn eerste levensbehoefte kon voldoen. (eten is best handig en die kano moest toch ook gehuurd of betaald worden??) Dan las ik ook in die boekjes dat mensen hem dan soms een kip brachten als een soort van “dank je wel”.
Ik begreep als jong knulletje daar niet zoveel van, want eerlijk gezegd… wat heb je nu aan een kip? De operatie, het ziekenhuis, die dokter zelf, die zijn lang niet betaald met die ene kip. Waarom betaalden die mensen niet gewoon met geld, net zoals jij en ik?
Wij kregen in de afgelopen twee maanden twee “kippen”. Eén kip per maand.
De ene was een heerlijke reep chocola en de andere een tube met “iets”. Twee prachtige “kippen”!
En nu ik wat ouder ben snap ik “de kip” wel. De mensen die wij proberen te helpen kunnen de rekening voor wat wij doen niet betalen. Ze kunnen meestal niet eens hun eigen huur betalen (laat staan eten) als ze al een huis hebben…. De reep chocolade kwam van een zwerver, de tube “iets” van een vluchteling. Beide hebben ze weinig tot niets en voor hen is die “kip” enorm!
En nee, onze rekeningen worden ook lang niet betaald met “kip”, maar wat zijn we er blij mee als we “kip” krijgen. En daarmee hebben we ook de vraag beantwoord: “waarom betalen jullie klanten jullie niet een beetje, want dan zijn jullie minder giften nodig”. Ze willen het wel, maar kunnen het niet. En als ze het kunnen zijn we blij met iedere “kip” die we krijgen. Hij smaakt echt heerlijk, iedere keer.
