Tederheid
Vandaag in de therapie werkt iedereen aan een zelfgekozen thema. Deze hebben ze in de hoek op hun papier geschreven en met oliepastel wordt binnen dat thema een abstracte tekening gemaakt.
Wat ze echter niet weten is dat ze na 10 minuten hun tekening door moeten geven aan degene die naast hen zit en zelf voor een bepaalde periode aan iemands anders tekening mogen werken.
Ze heeft ‘tederheid’ gekozen om aan te werken en tekent warme kleuren op haar vel papier.
Op het moment dat ik hen vraag te stoppen en de tekening door te geven, kijkt ze me verschrikt aan.
Er vliegen allerlei gedachten door haar hoofd: Wat als de ander mijn tekening verpest, het is mijn innerlijke wereld die ik hier aan het tekenen ben, die kan ik toch niet zomaar weggeven aan een ander die er iets mee gaat doen?!
En terwijl ze de tekening krijgt van de persoon naast haar vliegen er nog meer gedachten door haar hoofd. Op het vel papier is het woord vrede/wereld geschreven en heeft iemand een start gemaakt met het tekenen van een eigen wereld.
Ze aarzelt en het duurt even voordat ze een krijtje pakt en iets aan de tekening toevoegt. Ondertussen kiest ze ervoor niet te kijken hoe haar eigen tekening rond gaat en aanvullingen krijgt. Hoe meer tekeningen langskomen, hoe gemakkelijker het wordt om iets toe te voegen aan een tekening van de ander.
Bij de nabespreking vertelt ze wat er in haar gebeurde.
“Ik heb me nooit beseft hoeveel invloed ik heb op een ander en hoeveel een ander eigenlijk aan mij kan toevoegen.” Ze begint dit uit te leggen. “Ik dacht altijd dat ik heel zacht en vriendelijk voor anderen ben en dat ben ik ook, maar alleen voor degenen die veraf van me staan. Voor de mensen in mijn gezin, in mijn familie, beslis ik wat ze moeten doen, geef ik aan wat ik van ze wil, wat ze vooral wel moet doen en wat ze moeten laten. Daarin ben ik helemaal niet zacht.”
“Doordat ik de tekening van een ander kreeg, besefte ik me dat ik de ander zijn eigen wereld heeft, letterlijk, want het thema op de tekening was letterlijk wereld! En dat geldt ook voor mijn man. Hoe vaak zeg ik niet tegen hem wat hij wel of niet moet doen, maar ik besef me helemaal niet dat hij zijn eigen innerlijke wereld heeft. En datzelfde geldt voor mijn zoontje…” “Door nu heel bewust, invoelend en gericht op het thema van de ander iets toe te voegen aan de tekening, besef ik me, hoe onbewust en niet invoelend ik dat doe in het leven van degenen dicht bij me. Ik ben voor hen helemaal niet zo zacht en vriendelijk als ik dacht…”
Wouw, wat een prachtig inzicht!
En dat allemaal door het samen werken aan een tekening…
Beeldende therapie aan het werk!
