Paniek, agenda leeg.

Wonen ver weg van vrienden en familie heeft zo zijn nadelen. Vooral als er “mindere berichten” uit je thuisland komen. Even “snel” heen en weer reizen is dan vaak geen optie. Zelfs een korte trip kost al gauw drie dagen: dag één reizen, dag twee afspraken, dag drie weer terug. En dat is alleen mogelijk als het precies in de planning past. Alles wat je hier had ingepland, moet dan “even” wijken.

Het lastige is dat dit soort reizen altijd onverwacht komen. Je zit er niet op te wachten, want de berichten zijn zwaar, en toch moet je wel nu even ineens ook je emoties opzij zetten. Je moet telefoontjes plegen, afspraken afzeggen, slaapplaatsen regelen in Nederland… alles in een razendsnel tempo. Terwijl op de achtergrond de klok genadeloos doortikt, want eigenlijk móét je NU op de snelweg zitten.

Het voelt alsof je van alle kanten wordt weggerukt: van je (zendings)werk, je ritme, je vrienden hier en tegelijkertijd van je eigen hart, dat nog niet klaar is om de afstand tussen nieuws en actie te overbruggen.