Onrust kan niet van God zijn?
We spraken een tijdje geleden met X. Hij vertrekt komende week als zendeling naar land Y. Alleen… hij had er totaal geen rust over. Hij sliep slecht, al wekenlang. Zijn hoofd en hart waren onrustig. Toch had zijn achterban hem gezegd dat die onrust niets betekende, want “onrust komt niet van God”.
Maar dan zitten we met een probleem. Want wat zien we in de Bijbel?
Bij Saul veroorzaakt God juist wél onrust om duidelijk te maken dat hij niet meer in Gods weg wandelde:
De Geest van de HEER had Saul verlaten en een boze geest van de HEER joeg hem angst aan. 1 Samuël 16:14
Ook de droom van Nebukadnezar kwam van God (zie Daniël 2:28) en bracht juist onrust als waarschuwing en openbaring:
“In het tweede jaar van zijn regering had Nebukadnezar dromen, waardoor zijn geest verontrust werd en hij niet meer kon slapen.” Daniël 2:1
En in het boek Job staat heel duidelijk dat God zelfs onrustige dromen kan gebruiken om iemand iets te laten inzien:
“God spreekt… in een droom, in een nachtgezicht, wanneer diepe slaap op de mensen valt… dan verschrikt Hij hen door schrikbeelden, om de mens van zijn doen af te brengen en de hoogmoed van hem te weren.” Job 33:14–16
Met andere woorden: God kan zeker door onrust heen spreken. Die onrust zomaar negeren met het argument “God veroorzaakt geen onrust” is dus niet bijbels houdbaar.
Moet X nu naar land Y? Dat weten wij niet. Dat moet X samen met God uitzoeken. Maar dat de onrust er is, staat vast. En nu is het aan X om te onderscheiden: komt die onrust van God, of is de bron iets anders?
Dat antwoord kunnen wij niet voor hem geven. Maar de onrust negeren? Met deze bijbelse voorbeelden (en er staan er nog meer in de Bijbel) kunnen we dat in elk geval niet adviseren.
