Ons werk is als een bus… met hoofdruimte.
Als je naar onze agenda’s kijkt, zie je daar iets in staan wat “shuif-tijd” heet. Bij een busbedrijf zou het in het Engels “headway” heten. Wat is dat en waarom is dat er?
Stel, je hebt een busbedrijf waarbij er een uurdienst is.
De bus heeft (roep een getal) 40 haltes op zijn route en zodra de bus aan de andere kant uit komt, keert die om en rijdt de route weer de andere kant op. Prima toch?
Maar… die bus moet zich wel door al het verkeer heen worstelen. En in theorie doet die er een uur over (en is dan precies op tijd om weer de volgende rit te pakken), maar in de praktijk heeft ook die bus wel eens een file, de stoplichten die tegen zitten en wellicht moet de chauffeur ook eens eten en naar het toilet?
Om die reden zit er in een route van een bus (zoals de Engelsen dat altijd zo mooi zeggen) “headway”. Er zit ruimte tussen de routes van die buslijn. Afhankelijk van de route is dat ergens rond de 15 minuten. Komt de bus dus te laat aan op het keerpunt, dan is er niets aan de hand, want de bus (en de chauffeur) hadden 15 minuten speelruimte. Die speelruimte is nodig om te voorkomen dat de vertraging in rit 1 als een sneeuwbal doorgaat naar rit 2. Als je dat zou doen heeft de laatste bus van de dag een vertraging van meer dan een uur en daar wordt niemand vrolijk van.
Niet alleen de passagiers, maar ook de chauffeur niet. Want die gaat ook snel kapot als die de hele dag moet jagen en racen om een tijd goed te maken die hij niet in de hand heeft. En de bus zelf wordt er ook niet beter van als die headway er niet is. De bus moet ook een keer volgetankt worden, kan ook niet de hele dag vol gas door het dorp rijden. Als we dat gaan doen gaat de bus zelf ook stuk.
En nu… naar ons werk.
Die term headway is een mooie. Zou je hem 1:1 vertalen naar het Nederlands, dan wordt het zoiets als “hoofdruimte” of zelfs “hoofd weg”. Want de chauffeur (wij) zijn ook ruimte nodig om tussen iedere “rit” ons hoofd weer vrij te maken voor de volgende “rit”. Ook hebben we gesprekken die uitlopen en waar we wel rekening mee moeten houden. Denken dat de wereld bestaat uit een wereld met alleen maar groene stoplichten is onzin en ook wij moeten dus rekening houden met oranje en rode stoplichten en zelfs files en ongelukken. Die horen bij het leven.
In onze schema’s zit dus letterlijk “schuifruimte” of “headway” ingepland. Het staat letterlijk in de agenda. Als er iemand zou vragen of wij op die tijd nog plek hebben, zeggen we ook letterlijk “Nee, helaas, die tijd staat al volgepland”.
En de bus?
Ook onze bus is letterlijk onderhoud nodig. De boekhouding moet worden gedaan, de auto moet naar de garage, de afwas van alle bakjes thee moet ook gedaan worden, etc etc. Als we dat niet doen, heel praktisch, is onze bus ook morgen klaar voor de sloop. Die tijd, staat ook ingepland. Want als we dan niet doen, dan komt dat onderhoud altijd te laat en loopt de bus vast. Dus ook onze “bus”, lees: middelen, krijgen proactief tijd ingepland voor onderhoud.
En nu…. naar onze cliënten.
Ook die hebben headway nodig. Hoofdruimte. We bespreken heel veel dingen met ze en sommige dingen moet je soms best even doordenken. Even rustig ervoor gaan zitten, wat is er nu allemaal gezegd, wat denk ik er zelf van, hoe ga ik daarmee om, etc etc. Dus ook die geven we bewust die schuifruimte / headway. Even tijd om na te denken.
Dus tussen onze afspraken zit altijd headway, maar ook bij de mensen met wie we en voor wie we werken zit die tijd er ook heel bewust in. Bij de ene is een dag voldoende, maar bij een andere is een week het minimale om een gesprek te “verwerken”. Die tijd geven we ze dus ook. Dat heeft dus niets met onze planning te maken, maar met hun “denk planning”. Daar zijn ze zich vaak niet van bewust, dus wij plannen dat voor hun proactief in. Denktijd / Hoofdruimte.
Bij bijvoorbeeld de retreats voor zendelingen en voorgangers kun je het soms letterlijk zien in de planning. Op dag één kijken we dieper wat de hulpvraag is en gaan we met de eerste dingen aan de slag, op dag twee is er “headway” / “hoofdtijd”. Dan gaan wij niet lopen trekken, duwen, plukken, pulken, maar geven we ze heel actief denktijd. Die staat er dan alleen niet in als denktijd, maar als dierentuin, museum, wandeling, terrasje.
En vergis je niet, tijdens die “uitjes” naar de dierentuin, museum, wandeling of een terrasje zijn ze heel, heel, heel hard aan het werk. Denken, is ook werk…. en die tijd, geven we ze graag. Proactief, zonder dat ze er zelf vaak over nagedacht hebben. Want als we dan niet doen, gaat de reiziger niet beter worden, de buschauffeur haalt ook zijn pensioen niet en de bus zelf kan ook binnen een jaar naar de schroothoop. En daar zijn we heel bewust mee bezig, iedere dag. Dat kan ook betekenen dat de planning voor morgen nu al veranderd wordt, omdat we nu al zien dat de planning die in theorie leuk leek, in de praktijk veel te veel is voor onze cliënten. Geen probleem, dan passen we die nu aan.
En wat doe jij? Sta je ook soms bewust eens stil en gun jij jezelf wel voldoende “hoofdruimte”? Of ren je maar door…..? Wanneer heb je eens in alle rust teruggekeken op de afgelopen maanden? Wanneer heb je tijd gespendeerd aan onderhoud, studie, Bijbelstudie, of gewoon eens echt even helemaal niets? Wel doen, anders gaat je bus stuk.. en dat mag niet gebeuren. Toch?
❣🙏