Leef ik nog?
Ieder jaar krijg ik weer een geweldig formulier “Verklaring van in leven zijn” binnen van het UWV.
Ondergetekende heeft een uitkering (Iets met een gebroken rug, geroosterd geheugen, lymfeklieren die er geen zin meer in hebben en zo nog een waslijstje aan “dingetjes”) en één keer per jaar willen ze graag weten of ik nog wel leef.
Nou snap ik dat, want dat vraag ik mij soms ook wel eens af, zoals deze week… die zwaar, heel zwaar is…. Want is leven “dat je hartje klopt” of is er meer? Wanneer ben je echt in leven?
Als je mijn waslijstje aan “gebreken” bekijkt, word je daar menselijk gezien niet blij van. Er is “nogal” wat stuk. Op het “hoogtepunt” gingen er meer dan 40 voorgeschreven pilletjes in per dag en leef je dan nog? Je bent zo “stoned als een garnaal” en hebt geen idee wat er rondom je heen gebeurt. Voor de buitenwereld lijkt alles “normaal”, je reageert ook op dingen, maar een echte reactie is het niet en vraag me niet een dag later wat er gebeurd is… dus waren die reacties wel van jezelf? Poeh, dat is een ingewikkelde vraag. Stel, je poeiert je auto rond een lantaarnpaal (want je denkt echt dat er niets aan de hand is als je die pillen slikt!) ben je dan schuldig of niet? In NL hebben ze daar een mooi woord voor: ontoerekeningsvatbaar. Alleen heeft de gemiddelde buitenwereld dat niet door… die denkt dat je wel toerekeningsvatbaar bent… oeps…
Inmiddels leef ik op 1 of geen pil per dag en dat heeft ook weer grote consequenties… die pillen waren er niet voor niets, (de huisarts was het er dus ook niet mee eens dat ik alles stopte) dus nu heb je weer een berg pijn waar de gemiddelde mens direct van naar de dokter rent, en zo nog “wat” meer zaken… Ik vergelijk het wel eens met kiespijn, alleen dan keer 100 (minimaal) en dan de hele dag (en nacht!) en dan niet in je kies, maar overal onder die stukke wervels… altijd, met iedere beweging. En dan hebben we het nog niet eens over de andere dingen die stuk zijn… maar ja… maar qua gevoel leef ik nu wel weer! #blij
Dus dat leven… dat kost nogal wat… ergens betaal ik een pittige prijs om weer te mogen leven…
En dankzij die uitkering kunnen we een gedeelte van ons werk doen in Polen (lang! niet alles, dus hint, hint, klik hier eens) en dat is best een zegen. Dus ja, ik betaal met mijn gezondheid best een prijs… iedere dag… de pijn is soms niet te harden… maar ja…. zonder die pijn… hadden we hier (menselijk gezien) niet kunnen zijn… is die pijn (en de rest) dan erg als je het grote plaatje bekijkt… Spannend vraagstuk, hè? Hoe ik er zelf naar kijk?
Wees ook altijd blij. Bid onophoudelijk. Wat er ook gebeurt, dank altijd God, want Hij wil dat u als christenen zo leeft.
1 Thessalonicenzen 5:16-18
En financieel? Nee, een feestje is het niet. Ik noem dit wel eens “de duurste hobby die ik ooit heb gehad”, alleen is het geen hobby, maar een roeping..van God… die we moeten(!) doen in Polen… maar ook daar…
Ons hart doet pijn, maar de Here geeft ons blijdschap. Wij zijn arm, maar geven anderen veel geestelijke rijkdom. Wij hebben niets, maar genieten van alles.
2 Corinthiërs 6:10
Ook in weken dat het zwaar is…. soms heel zwaar…. want laten we eerlijk zijn… ik leef wel! En dat is een wonder op zich.
Weet je wat ik vooral lees, een m. Die heel.hard knokt en onder bijna ondraaglijke omstandigheden toch positief is/overkomt😉.
Zoals al eerder gezegt, ik ben trots op jou en jullie voor wie jullie zijn en wat jullie doen.
Dank!!!!
M , zit hier diep ontroert te wezen.
Diep onder de indruk, van de afdruk van Christus door jullie heen.
Heel veel liefs en gebed….
Geerhard en Gertrude