Kan een christen überhaupt depressief zijn?
Ik sprak vorige week een christen die zich afvroeg of een christen wel depressief kan zijn. Zijn vriend, die had gezegd ook christen te zijn, was depressief, en hij vroeg zich af of dat überhaupt wel kon als je echt een christen bent. Want als je God bij je hebt, dan kan dat toch niet? Hij twijfelde dus ook of zijn vriend wel een echte christen was.
Goede vraag! Want laten we eerlijk zijn, stel, dat iemand het volgende zegt:
Ik ben helemaal moe van verdriet. Elke nacht wordt mijn kussen nat, wordt mijn bed nat van mijn tranen. Mijn ogen staan dof van verdriet. Ik zie nog maar slecht.
Ik vervloek de dag waarop ik werd geboren, de dag dat mijn moeder mij op de wereld bracht.
Heer, laat me dan nu maar sterven, want het leven hoeft voor mij niet meer.
Hij liep een dagreis ver de woestijn in. Daar ging hij onder een struik zitten en bad dat hij zou sterven. Hij zei: “Ik heb er genoeg van, Heer. Neem mijn leven maar. Ik ben niet beter dan mijn voorouders.”
Dat klinkt behoorlijk depressief toch?
De mensen die dat hebben gezegd, waren David (Psalm 6:7), Elia (1 Koningen 19:4), Jeremia (Jeremia 20:14) en Jona (Jona 4:3)
- David was een van de meest prominente figuren in het Oude Testament. Hij was de jongste zoon van Isaï en werd door God gekozen om koning van Israël te worden.
- Jeremia, was een belangrijke profeet in het Oude Testament. Hij diende als Gods boodschapper tijdens een van de moeilijkste periodes in de geschiedenis van Juda.
- Jona was een profeet in het Oude Testament. Hij werd door God geroepen om een boodschap van bekering te brengen aan de inwoners van Ninevé, een grote en goddeloze stad in het Assyrische rijk.
- Elia (Eliyahu, wat betekent “Mijn God is de Heer”) was een van de grootste profeten in het Oude Testament.
Dit waren echt “mannen Gods!”…. en als je leest wat ze zeiden… klinkt mij behoorlijk depressief. Dus ja, ook echte mannen van God kunnen dit soort dingen denken, ervaren, voelen, zeggen.
En al die mannen vertrouwden op God.
Als laatste vroeg hij ook nog waarom (dus niet of, maar waarom) een christen depressief kan worden. En daarvoor hebben we een stukje uit Genesis 3 gepakt… Wij hebben “de appel” gegeten, en daar zitten consequenties aan vast:
Tegen de vrouw zei Hij: “Voortaan zul je veel meer problemen hebben als je in verwachting bent. En als je kinderen worden geboren, zal dat veel pijn doen. Altijd zul je naar je man verlangen en hij zal over je heersen.” Tegen Adam zei Hij: “Je hebt naar je vrouw geluisterd en van de verboden boom gegeten. Omdat je dat hebt gedaan, zal de grond voortaan vervloekt zijn. Je zal altijd, je leven lang, moeten zwoegen om eten te hebben. Er zullen dorens en distels op je akkers groeien en je zal wilde planten eten. Je zal je in het zweet moeten werken om brood te eten te hebben, totdat je teruggaat naar de aarde waaruit je bent ontstaan. Je bent van stof gemaakt en je zal ook weer stof worden.” (Genesis 3: 16-19)
Oftewel: ook christenen dragen de gevolgen van onze gevallen wereld / de consequenties van de “appel” met zijn dorens en distels. Of het nu depressie is (want onze hersenen zijn ons grootste orgaan, en organen kunnen ziek worden), een gebroken been, een lastige baan, financiële zorgen, of wat dan ook, die dorens en distels ervaren ook wij.
Hoe David, Elia, Jeremia en Jona uit hun donkere periodes kwamen, is een ander verhaal waar we in andere gesprekken dieper op zijn ingaan. Maar dat een ware christen wél depressief kan zijn, staat hiermee wel vast.
