Evangelisatie zonder stress…

Leestijd / Lesezeit / Reading time: 6 min

Als je goed nieuws hebt wil je dat graag aan anderen vertellen. Als je andere mensen wilt vertellen wie Christus is en waarom Hij zo belangrijk voor ze is, is dat dus ook belangrijk voor jou dat jij dat goed doet, frequent doet, en de juiste doelgroepen bereikt die je wilt bereiken. Toch?

Maar als mens kun je maar zoveel doen… en er zit maar 24 uur in een dag… Dus ergens… vroeger of later, voel je de druk. De druk tussen wat je kunt als mens, maar ook de druk wat je toch graag nog beter / efficiënter zou willen doen voor God. Op zichzelf is er niets mis met die positieve druk, maar er is een grens.. waar die positieve druk kan veranderen in stress…

Toontje lager (ja, ja, zo oud ben ik al) had er ook een liedje over:

Zullen we dat eens vertalen naar het leven van een actieve christen / zendeling?

Zoveel te doen, Ik heb nog zoveel te doen:

– Ik moet nog de planning maken voor de komende evangelisatieactie
Zoveel te doen, Ik heb nog zoveel te doen.
– Ik moet nog “Piet” bellen voor nazorg, die heb ik afgelopen week gesproken tijdens een actie en dat vereist nog meer aandacht.
– Ik moet morgen de Bijbelstudie voor de jeugd houden, maar ik moet er nog afbeeldingen bij zoeken
– Morgen kan Christus terugkomen, ik heb nu nog de kans om “Klaas” te bereiken, dus als ik nu niet bel, en Christus komt morgen terug.. wat gebeurt er dan met “Klaas”?
– Dat project aan de andere kant van de stad vroeg nog om praktische hulp… ik wil ze graag helpen, maar wanneer?
– Dat gesprek met X was eigenlijk nog niet klaar, hoe kan ik dat de volgende keer verder oppakken?

Als die stress je bekend voorkomt, ben je daar niet alleen in. Wij kennen het ook in onze dagelijkse praktijk. En als die stress dan weer eens toe slaat, denk dan aan dit Bijbelvers. Dit is wat Jezus zelf heeft gezegd, let op:

Niemand kan tot Mij komen, tenzij de Vader, die Mij gezonden heeft, hem trekt; en Ik zal hem op de laatste dag opwekken. (Johannes 6:44)

Lees het nog eens en zie wat daar staat. Dat is nogal wat! Daar zit een volgorde in: De vader stuurt mensen naar Christus, pas als dat gedaan is kan iemand tot Christus komen, en als dat gedaan is, zal Christus ze opwekken. Denk hier eens over na: Christus zelf roept geen mensen tot hemzelf, ondanks dat Hij God is. Wow! De eerste zet is aan God zelf… zelfs niet aan Christus… laat staan aan jou. Wow! Heb je daar wel eens bij stilgestaan?

Oftewel, je kunt rennen, hink-stap-springen op de maan, doen wat je wilt… maar God moet het doen. En alleen als Hij dat doet….als Hij dat wil in al Zijn genade, dan kan er iets gebeuren. En jij kunt daar niets aan veranderen, toevoegen, doen, niets. Dat is aan God. Als je al iets er aan zou willen doen, dan is het bidden tot God dat Hij dat doet. Dat is belangrijker dan al je “werk”. Dus hoeveel jij ook werkt, doet, hink-stap-springt op de maan…. het doet er (in verhouding tot God Zijn genadige werk) niet zoveel toe. Zo klein zijn wij als mens… Iets om wellicht eens heel nederig om te zijn, maar ook iets wat rust geeft. God heeft de macht, de genade, de kracht. En niet jij, dus verwacht dat ook niet van jezelf. Als Christus dat bovenstaande vers al zegt… laten wij dan niet denken om krachtiger te zijn dan Hem. Dat geeft rust.

Nog steeds last van evangelisatie stress? Denk eens aan dit verzen:

Ik (God) zal u een nieuw hart geven en een nieuwe geest in uw binnenste geven; Ik (God) zal het stenen hart uit uw lichaam wegnemen en u een hart van vlees geven. Ik (God) zal Mijn Geest in uw binnenste geven en maken dat u in Mijn verordeningen wandelt en Mijn bepalingen in acht neemt en ze houdt. (Ezechiël 36:26-27)

God is degene die het hart verandert, niet de mens zelf. Dus ook jij kan niemand zijn hart openen…. de stenen wegnemen, etc etc… alleen God kan dat. Hoe hard je ook werkt, het is aan Hem.

En een zekere vrouw, van wie de naam Lydia was, een purperverkoopster uit de stad Thyatira, die God vereerde, luisterde; en de Heere opende haar hart, zodat zij acht gaf op wat door Paulus gesproken werd. (Handelingen 16:14)

Ook Paulus, DE Paulus, kon NIETS als God niet Lydia haar hart opende… “de Heere opende haar hart”.

Oftewel, ook hier, hink stap spring wat je wilt… Het is aan God, Hij stuurt mensen naar Christus en Hij alleen kan harten openen… Als je dit snapt… geeft dat zoveel rust!

En als De Vader iemand tot Christus heeft gebracht, en Christus ze weer tot de Vader heeft gebracht, dan is het ook voor jou “einde verhaal”. Want God laat NOOIT meer los… dus of jij nu wel of niet een vervolggesprek met iemand hebt gehad, deze belofte staat:

En Ik geef hun eeuwig leven, en zij zullen zeker niet verloren gaan in eeuwigheid, en niemand zal hen uit Mijn hand rukken. Wat Mijn Vader Mij heeft gegeven, is groter dan alles, en niemand kan het uit de hand van Mijn Vader rukken. (Johannes 10:28-29)

Oftewel, wie er tot Christus komt is niet aan jou, of aan jou werk, of aan de kwantiteit van je werk, of aan de kwaliteit van jou werk. Wie er tot Hem komt, hoe iemand tot Hem komt, is aan God zelf:

Efeziërs 1:4-5 Zoals Hij ons uitverkoren heeft in Hem vóór de grondlegging van de wereld, opdat wij heilig en smetteloos zouden zijn voor Hem in de liefde. Hij heeft ons tevoren ertoe bestemd als Zijn kinderen aangenomen te worden, door Jezus Christus, in Zichzelf, overeenkomstig het welbehagen van Zijn wil.

Als je dan snapt… geeft die onmacht die jij hebt als mens, juist heel veel rust. Want God heeft de macht, ook al jij geen tijd hebt, niet meer kunt, je gezin nu echt de aandacht moet krijgen die het verdient, etc, etc, etc.. Het is aan Hem. Heerlijk wat een rust! En jij? Wat jij moet doen?

Mattheüs 28:19-20 Ga dan heen, onderwijs al de volken, hen dopend in de Naam van de Vader en van de Zoon en van de Heilige Geest, hun lerend alles wat Ik u geboden heb, en zie, Ik ben met u al de dagen, tot de voleinding van de wereld. Amen.”

En dat.. dat is alles. De rest, was, is en zal altijd God Zijn “pakkie aan” zijn. Dat geeft rust. Geen stress, want aan het einde van dat vers staat iets wat we (al helemaal in tijden van “hink stap springen op de maan” zo snel vergeten:

En zie, Ik ben met u al de dagen, tot de voleinding van de wereld. Amen.

Je bent niet alleen, het “probleem” was al nooit van jou, zal nooit van jou zijn en is aan God. En als je bezig bent voor Hem, ben je nooit, maar dan ook nooit alleen. Dus falen? Kan niet, als je dat op die manier doet.

En stel… je denkt toch dat je gefaald hebt in je evangelisatie acties: denk dan eens goed na over het volgende: Als God iemand naar Christus stuurt… denk je dan echt dat jou “falen” dat zou kunnen voorkomen??? Dus als jij “faalt” komt die persoon niet tot God? Kom op, God is VEEL krachtiger dan al jouw daden. Als God iemand tot Hem wil roepen, gebeurt dat. Ongeacht jouw acties…..

Als je dat snapt…. is er geen stress meer voor jou als zendeling, maar dankbaarheid voor God Zijn kracht en Zijn genade en mag je met die zekerheid ook je rust nemen die je nodig bent. Rust uit.