Ingewikkelde woorden. Snappen we het nog wel?
Onze blogjes zijn vaak in Jip en Janneke taal. Want onze blogjes… worden niet allemaal gelezen door mensen die uit een kerk komen. Veel mensen die dit lezen komen niet eens uit een kerk, en sommigen hebben echt helemaal niets met “kerk”. Maar juist omdat we met ze praten in een normale, gewone, begrijpelijke taal, hebben we wel een normaal gesprek. Waarbij we bewust taal kiezen die ons niet “verhoogt” (hoor mij eens belangrijke taal uit slaan), maar net zoals hun normale mensen zijn en de taal van de straat spreken. Net zoals ik een uurtje geleden een gesprek had met een dakloze aan deze kant. Dan gebruik je basic woorden, praat niet te snel, herhaal waar nodig en blijf je checken met vragen of die echt snapt wat je zegt. Want tussen “ja ja knikken” en snappen zit nogal eens een gat…
M is bezig met weer eens een studie (altijd leerzaam maar gezien zijn geheugen ook spannend) en die studie is weer in het Engels. En daar kwam hij het volgende tegen in het Engels:
The primary meaning of the term holy in Scripture is “separate.” That which is holy is that which is other, that which is different from something else. For this reason, when the Bible speaks about God’s holiness, it is primarily referring to God’s transcendence.
Als je dat door een vertaalmachine heen haalt krijg je dit:
De primaire betekenis van de term heilig in de Bijbel is ‘afzonderlijk’. Dat wat heilig is, is dat wat anders is, dat wat anders is dan iets anders. Om deze reden verwijst de Bijbel, wanneer hij over Gods heiligheid spreekt, in de eerste plaats naar Gods transcendentie.
Het begin gaat goed, daar kan ik wat mee. Heilig volgens deze uitleg is dus “afgezonderd”, “totaal anders dan jij en ik”, “compleet anders dan jij en ik”. Snap ik, want God is heilig en wij zondig, dus daarmee kan ik iets. Maar dan: “Gods transcendentie”????
In alle eerlijkheid, daar kan ik geen soep van maken. Niets. “transcendentie”.
En dan besef je dan heel veel woorden die wij soms gebruiken helemaal niet zo duidelijk zijn. Wat betekent dat woord “heilig”, wat is een “transcendentie”, wat betekent het woord “God” überhaupt voor een ander??? Laat staan als die persoon helemaal niet uit een kerk komt…. oeps. Als we met die mensen praten, praten we dan wel in hun “taal” of gebruiken we “tale Kanaäns”. Ze knikken dat ze het snappen, maar is dat echt zo? Of is het beter om soms toch terug te gaan naar “de taal van de straat” als je wilt dat iemand snapt wat je zegt?
Als we iemand iets willen leren over een onderwerp (of dat nu Electrotechniek is of een ander onderwerp) dan is het wel “handig” om het begrijpelijk te houden. Dat vereist van beide kanten inzet. De ene kant moet wel willen studeren (wat meer is dan alleen makkelijk lezen) maar de andere kant moet het ook wel duidelijk kunnen uitleggen.
En ja, dat blijft altijd balanceren tussen taalgebruik. Als het te “los” is loop je het risico dat er heel veel moois verdwijnt, maar als het te “strak” is.. snappen we elkaar nog wel?? Als we elkaar echt willen snappen is dat iets om over na te denken.
“transcendentie”. Eens “even” opzoeken wat daar nu weer mee bedoeld wordt. En naast “transcendence” mag ik ook opzoek naar”intrinsic”, “tremendum”, “ambivalentie” en “adjective”.
Want in de examens kom ik dat soort woorden ook tegen… en verlies dan punten omdat ik niet eens de vraag begrijp als ze het over “transcendentie” hebben. En dat voelt niet altijd zo eerlijk moet ik zeggen. Waarom doen mensen dat? Ze weten dat de deelnemers van deze opleiding van over de hele wereld komen en hun eerste taal zeker geen Engels is. De docent vindt het belangrijk dat de leerlingen zijn belangrijke stof gaan begrijpen en de leerlingen willen het ook begrijpen, anders zouden ze er niet zitten. En dan toch.. doen we dit?
Toen ik de docent vroeg wat het was moest hij het trouwens ook opzoeken want hij wist het zelf ook niet zo precies… oeps. Begrijpen we soms zelf nog wel wat we zeggen en begrijpen we nog wel hoe belangrijk het is om “begrijpbaar” te zijn? Of brabbelen we woorden die goed klinken..maar de toehoorder niets zeggen. Iets om over na te denken… Omdat het echt belangrijk is dat we sommige dingen wel goed begrijpen in plaats van “ja ja” te knikken en weg te lopen…
