Het verhaal van de doopjurk…
Ik werd gebeld door moeder: S wordt over twee weken gedoopt! Zou je willen helpen een doopjurk naaien? We hebben gekeken in bruidszaken en naar galajurken, maar dat is te duur, dat kunnen we niet betalen.
Wouw! Wat een bijzondere vraag – een jurk maken voor zo’n bijzonder en belangrijk moment!
Wel gelijk heel veel vragen in mijn hoofd: wat verwachten ze? Als ze nu al kijken naar trouwjurken en galajurken, dat kost heel veel tijd en is behoorlijk complex! Wat is hun kerkcultuur? Wat wordt er vanuit hun kerk verwacht? Wat verwacht moeders van mij?
Uiteindelijk afgesproken dat ik met S contact opneem om dingen te overleggen en twee dagen vrijgemaakt in mijn schema om een jurk met haar te naaien. Op vrijdag komt S gelijk naar haar lessen naar ons toe. Kunnen we een patroon uitkiezen en uittekenen. Dan zaterdagochtend naar de stoffenwinkel en de rest van de dag de jurk naaien.
Tenminste… dat was de planning…
Maar zoals wel vaker is een planning maar een technisch gegeven en gaat een dag en ook een plan altijd anders…
Vrijdag krijg ik een berichtje: ik kan vanavond niet komen, we hebben onverwachts een tentamen…
Ok, dan spreken we zaterdagochtend af in de stad, neem ik wat patroonbladen mee en kunnen we gelijk naar de stoffenwinkel.
Zaterdagochtend komt ze op de afgesproken tijd aan, maar is ze ontzettend moe. Blijkt dat ze een gebedsnacht hadden tot 3:00 uur. En oh ja, ik moet om 15:00 uur weer weg…
Snel schakelen we in wat we nu nog kunnen doen in zo’n korte tijd. Op naar plan x, hoevaak hebben we inmiddels het plan bijgesteld? Op zoek naar witte kleding in de tweedehands kledingwinkel: hele ochtend weg, maar gelukt! Een coltrui, blouse en onderjurk gevonden.
En een rok kunnen we wel naaien!
Gelijk naar de stoffenwinkel waar we met een mengelmoes van Pools – Russisch – Oekraïens – Engels op zoek gaan naar een geschikte stof. De winkeldame vroeg waar het voor was: een rok om mee in het water te gaan, antwoord S.
De winkeldame kijkt me aan of ze het goed begrepen heeft, denkt heel hard na en brengt ons naar de afdeling voor waterafstotende stoffen. Nou nee, dat was niet nodig, de rok moet in het water gedragen worden. Ze begrijpt er niets van! Maar we vinden een stevige stof, halen in een andere winkel nog naaibenodigdheden en gaan op weg naar huis.
We kiezen een patroon, tekenen het uit, knippen de stof en ik zet S aan het werk achter de naaimachine. Dat heeft ze nog nooit eerder gedaan! Nauwkeurig gaat ze te werk en het lukt haar prima!
En dat ze om 15:00 uur weer weg moest… Nou dat werd 16:00 uur, 17:00 uur en wat telefoontjes later bleef ze net zo lang totdat de rok af was!
Helemaal trots op haar eigen werk!
“Maak je een filmpje wanneer ik aan het naaien ben?” vraagt ze… “anders gelooft niemand dat ik hem zelf heb gemaakt!”
