Regel of uitzondering?
Laatst hoorde ik het volgende van iemand:
God zal mij een teken geven! Ik heb dat gevraagd aan Hem en als ik dat teken krijg, dan geloof ik in God!
Toen ik vroeg hoe die persoon aan die wijsheid kwam, kreeg ik te horen dat Gideon dat ook aan God vroeg. (Twee specifieke tekenen met een vlies om God Zijn wil te bevestigen, Richteren 6:36-40). Dus als Gideon dat deed, moeten wij dat ook doen! We moeten God vragen om een teken en dan zal God ons dat ook altijd geven.
Als God iets had gezegd tegen persoon X in de Bijbel, dan geldt dat ook voor iedereen vandaag. Dan is dat de regel.
En dan gaat er iets mis, want die stelling klopt niet. Absoluut niet zelfs! Alleen omdat één persoon iets deed of kreeg in de Bijbel, betekent dit niet dat dit automatisch een regel of norm is voor anderen. De Bijbel geeft zowel beschrijvende passages (die vertellen wat er is gebeurd) als voorschrijvende passages (die aangeven wat er moet worden gedaan). De handelingen van individuen worden soms opgeschreven om historische of verhalende redenen, zonder(!) de bedoeling om een universele opdracht vast te stellen.
Dat vond die persoon maar ingewikkeld. Ik heb toen wat voorbeelden gegeven:
- God testte Abraham door hem te vragen zijn zoon Isaak als offer te brengen als test van Abrahams geloof en gehoorzaamheid. (Genesis 22) Is dat dan ook een regel voor ons om onze zonen dan te offeren? Nee, gelukkig niet zeg. Dit was een unieke en specifieke test van Abrahams geloof en gehoorzaamheid, en het is duidelijk uit de tekst dat God niet echt wilde dat Isaak werd geofferd. Het verhaal is niet bedoeld om een regel te vestigen die anderen moeten volgen. God voorziet later in een ram als vervanging, waarmee wordt bevestigd dat mensenoffers niet Gods wil zijn (Leviticus 18:21).
- Koning Salomo had honderden vrouwen en bijvrouwen. (1 Koningen 11:1-3) Hoewel dit wordt beschreven, wordt het niet gepresenteerd als een regel voor het huwelijk. In feite legt de Bijbel later uit dat Salomo’s vele vrouwen hem van God afdreven (1 Koningen 11:4-11). Het huwelijk is op Bijbelse gronden is monogamie, zoals Jezus bevestigde in Mattheüs 19:4-6.
En dan gaan we terug naar Gideon…. daar komt die:
- Gideon vroeg God om twee specifieke tekenen met een vlies om God Zijn wil te bevestigen. (Richteren 6:36-40) Hoewel Gideons handeling wordt beschreven, is dit geen regel voor hoe gelovigen altijd bevestiging van God moeten zoeken. De Bijbel moedigt juist geloof aan. En herhaaldelijk om tekenen vragen kan zelfs worden gezien als een gebrek aan vertrouwen:
Alleen ongelovige en ongehoorzame mensen willen een teken zien dat moet bewijzen wie Ik ben. Maar ze zullen geen ander teken te zien krijgen dan het teken van de profeet Jona. (Mattheüs 12:39)
En dat is wel een voorbeeld van een regel.. oeps. Het voorbeeld van Gideon is dus specifiek voor Gideon en niet universeel inzetbaar voor iedereen op dit moment, maar Mattheüs 12:39 is wel degelijk een regel voor iedereen op dit moment. Nog ergers, Gideon geloofde al in God en vroeg niet om een teken om überhaupt te geloven. Dus Gideon inzetten als niet gelovige, voor een teken om te gaan geloven is al helemaal niet correct…
Context mensen, context. Zonder de juiste context gaan we geloven in iets wat niet correct is, of erger… vals is. En als je die context herhaaldelijk niet toepast, heb je vroeger of later een enorm probleem om al die valse praatjes, die je jezelf, of die anderen je hebben aangeleerd, weer af te leren. Als je dat nog lukt… en dat… dat is een enorm probleem.
De persoon die met die verkeerde stelling kwam, is wel opgegroeid ergens in een kerk (anders kende die niet het verhaal van Gideon)… met is daar wel opgegroeid met halve praatjes, zonder context, zonder stabiele basis… en denkt nu wel dat hij een Christen is, maar gelooft pas als God hem dat specifieke teken geeft wat God hem heeft beloofd??
Snap jij het nog? Ik ook niet…en ik ben bang dat de god waarin hij geloofd (of niet?) niet De God is uit de Bijbel. Zeer zorgelijk… En we komen zoiets een paar keer per week tegen….
