De psalmenpomp… en kinderliedjes.

Leestijd / Lesezeit / Reading time: 4 min

Vroeger, ooit eens in een heel ver grijs verleden, woonde ik in het mooie dorpje Diever (Drenthe). Ik mocht er tot (ongeveer) mijn 10e jaar wonen waarna we zijn verhuisd naar “de grote stad”. Toen we in Diever woonden ging ik (natuurlijk heel braaf) mee met mijn ouders naar de kerk. En eigenlijk kan ik mij weinig meer herinneren van die kerk. Het zijn de kleine dingen, zoals de geur van de kokosmatten, de stofzuiger, de pepermuntjes die ik zocht na de diensten (Pa en Ma werkten in die kerk als koster), de geur van koffie en de “kerkkoeken”. (bastognekoeken). Verder niets, maar dan ook niet van de (kinderneven)dienst, niets van de preken, niets…

Laten we eerlijk zijn… stel, je bent 7 jaar oud… en iemand zegt: “mij geleidt des Heren hand”. Blup. Wie is die Heren? Wie ben ik / mij? Wat voor hand en wat is een geleidt? Wat een geit is wist ik wel (die hebben we zelf gehad) maar een geleidt? Dus, in alle eerlijkheid… ik had geen idee. Nul. Ik denk dat ik ze ook heb moeten leren, want hoe zou ik ze anders nog hebben gekend vandaag? Want toen we verhuisd waren naar de grote stad, gingen mijn ouders ook naar een andere kerk en heb ik die liedjes nooit meer gezongen. (want die andere kerk had ook totaal andere liedjes) Dus dat ik ze nog steeds ken ik eigenlijk vreemd…. en waarom ken ik ze überhaupt? Waarom heeft iemand er ooit tijd in gestoken om ze mij te leren? Ik kan mij ook voorstellen dat de persoon die ze mij heeft proberen te leren zich dat ook wel eens heeft afgevraagd. Waarom doe ik dit??? Al die kleine kinderen te kwaken, probeer ze maar eens in het gareel te houden, wat een klus…

En nu komt het.. afgelopen week was geen feestje op het zendingsveld aan deze kant. In tegendeel. Het was zwaar, heel zwaar en we zijn er nog niet klaar mee / overheen. Ik zal jullie de details besparen, maar menselijk gezien is het best ellendig… en toen… ging die psalmenpomp uit het verleden in mijn hoofd aan:

Wat de toekomst brengen moge, mij geleidt des Heren hand; moedig sla ik dus de ogen naar het onbekende land. Leer mij volgen zonder vragen; Vader, wat Gij doet is goed! Leer mij slechts het heden dragen met een rustig, kalme moed!

Heer, ik wil uw liefde loven, al begrijpt mijn ziel U niet. Zalig hij, die durft geloven, ook wanneer het oog niet ziet. Schijnen mij uw wegen duister, zie, ik vraag U niet: waarom? Eenmaal zie ik al uw luister, als ik in uw hemel kom!

Laat mij niet mijn lot beslissen: zo ik mocht ik durfde niet. Ach, hoe zou ik mij vergissen, als Gij mij de keuze liet! Wil mij als een kind behand’len, dat alleen de weg niet vindt: neem mijn hand in uwe handen en geleid mij als een kind.

Waar de weg mij brengen moge, aan des Vaders trouwe hand, loop ik met gesloten ogen naar het onbekende land.

Liedboek voor de Kerken 1973, Gezang 293.

Later, veel later heb ik geleerd wie die Heer is en hoe Hij ons begeleidt. En nu, jaren later, terwijl we zelf als zendeling in Polen werken…. kwam alles bij elkaar…

En wat heb jij hieraan als lezer? Wel, misschien werk je wel in die zondagschool, wellicht draai je mee in een kerk in welke vorm dan ook en denk je wel eens.. waar doe ik dit allemaal voor? Als ouder heb je dat idee wellicht ook wel eens… ik stop er zoveel in, maar komt er ooit eens wat uit???

Als dat gevoel je bekruipt,.. denk dan even terug aan dat kleine jongetje, in Diever, die liedjes leerde waar die toen geen idee van had wat het betekende… maar nu, jaren later, ons in “de lucht houdt” met zoveel tegenwind… Wellicht kom je nooit te weten “waarvoor”, maar laat dit een lichtpuntje zijn… daarvoor.

Je bent één schakeltje in iemand zijn leven, net zoals in mijn leven die liedjes dat waren in die kerk, mejuffrouw Biesterbosch met haar flanelbord, en Eddy in het gebouwtje van de “bazuin”…. en samen met de opvoeding thuis en nog veeeeeel meer andere dingen. Maar al die dingen waren nodig om de puzzel vandaag rond te krijgen in de donkere dagen aan deze kant.