Misschien probeert mijn lichaam me iets te vertellen.

Onderweg naar een afspraak stap ik de deur uit en merk ik dat ik nog op mijn slippers loop. Slippers. In november. In de regen.
Dus… weer terug naar huis. Vier verdiepingen omhoog, vier weer omlaag. Prima ochtendgymnastiek.

Opnieuw naar buiten, vol goede moed richting de tram, en halverwege denk ik: “Hee… licht gevoel vandaag.”

Juist. Mijn rugtas staat nog boven. Dus daar gaan we weer: vier verdiepingen op, vier verdiepingen af. Ik begin de trap inmiddels bij naam te kennen.

Derde poging. Echt, dit wordt ‘m. Ik loop richting de tram en voel me bijna trots dat ik er nog steeds niet bij ben neergevallen (ik heb echt een supergezondheid, dat scheelt). Totdat ik me herinner dat de spullen die in die rugtas hadden moeten zitten, nog vrolijk in de koelkast liggen te chillen. Op naar ronde drie. Of vier. Ik ben de tel kwijt.

Misschien probeert mijn lichaam me iets te vertellen. Misschien is het tijd voor een dagje vrij. Er gaat de komende dagen dus echt wat uit de agenda verdwijnen. Punt.

En heel misschien … neem ik voortaan de lift. Oh, wacht. Die hebben we niet.