Zaaien en oogsten…

Deze week was het oogsttijd. Nou ja, niet letterlijk, maar figuurlijk gesproken. Deze week ergens rond de 15 gesprekken gehad met mensen die het moeilijk hebben. Echt moeilijk.

De bodemlijn van die gesprekken is evangelisatie, want als mens hebben we vaak de antwoorden niet. De problemen zijn (menselijk gezien) veel en veel te groot. Ja, we proberen te voorkomen dat ze zichzelf kwaad aan doen, we proberen ze een klein stukje zonneschijn te geven, ja we zijn een luisterend oor in moeilijke tijden, we geven ze praktische hulp zoals kleding of eten… maar menselijk gezien staan we vaak verder machteloos. De enige die wel (en altijd) kan redden is God zelf.

Nu is dat evangeliseren wel een dingetje… het kost je de nodige tijd en ook de nodige energie. En dan drukken we het zachtjes uit. Soms ben je (letterlijk) jaren bezig zonder direct resultaat te zien. Ja, je probeert ervoor te zorgen dat mensen (letterlijk) de volgende dag halen, maar je doel is de eeuwigheid. Waar geen pijn meer is… en geen verdriet…

Het is dus veel zaaien, ploegen, scheppen, bemesten (ja, dat hoort er ook bij) en we vergelijken het wel eens met een boer die op het land werkt.

Afhankelijk van het gewas, kan het zijn dat hij 50 weken per jaar staat te zweten en te zwoegen, maar kan hij 2 weken per jaar oogsten! En dat oogsten is waarvoor hij werkt. Als hij geluk heeft. Wellicht is het een slecht jaar en mislukt de oogst.. dan is hij zomaar meerdere jaren hard bezig…en als het dan wel een keer mee zit… kan hij eindelijk een keertje oogsten.

Ons werk is niet anders. We kennen meerdere zendelingen die jaren werken, zwoegen, zweten. En ja, wat ze doen is nuttig (werken met vluchtelingen, op scholen, taallessen, Roma projecten noem het maar op), maar iemand tot bekering zien komen… soms zien ze het nooit voor hun ogen gebeuren….. nooit.

En dan is het een zegen dat we het deze week 3x zagen gebeuren voor onze ogen. Ééntje was bijzonder, die sprong direct het gesprek in:

Ik geloof wat Jezus voor mij heeft gedaan en ik wil Hem aannemen als mijn Heiland en verlosser. Kan dat nu?

Zeker kon dat en dat hebben we dan ook daar en op dat moment bevestigd met een gebed in dankzegging aan God.

Wel één dingetje… onze collega’s op dit project hadden al meerdere jaren met hem gesprekken gehad. Moeilijke gesprekken over dingen die niet goed gingen in zijn leven.

Zij hebben jaren en jaren gezaaid, geploegd… en geen resultaat gezien voor hun ogen… Wat voelen we ons dan gezegend dat we er deze keer bij mochten zijn.

Dus als je dit leest als collega… wees hierdoor bemoedigd! Je werk heeft echt nut! Nee, je ziet het soms niet, maar het is er wel. Hou van aan Gods belofte. Hou vol. En bedankt voor al je werk voor Zijn glorie. Wat een klus is het soms.

2 reacties

  1. Gerard Wassink schreef:

    Een van de motto’s van William Booth: “een lege maag heeft geen oren”. En dat doen jullie volgens mij goed, eerst de horizontale nood lenigen, daarna de verticale verbinding leggen!
    Gods zegen!

    • M schreef:

      Dank! Dat is inderdaad een goed motto en de manier om dit soort werk te kunnen doen. Eerst zorgen dat mensen fysiek veilig zijn en daarna kun je in de veiligheid een gesprek aan.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.