Wie zaait zal oogsten. Toch?

Wie het vorige blogje heeft gelezen weet dat we niet altijd blij worden van alles wat we moeten doen om ons doel volgend jaar te halen. Zoiets heet investeren en dat is soms best pittig. Maar, zoals mijn moeder altijd zegt: “wie zaait zal oogsten jongen”….. dus laten we daar eens naar kijken… even wat kleine lichtpuntjes (en daarna gaan we weer papierschuiven)

M stond afgelopen weekend op een hobby beurs. Eerlijk gezegd had hij er niet meer de energie voor, maar als je toezegt dat je komt moet je het ook doen. (Jaarbeurs, eigen stand, best wel een dingetje). Maar… op de beurs kwamen we T tegen. T heeft het NIET makkelijk, familielid komt terug vanuit een ontwikkelingsland en NIET op een goede manier… er is nogal wat fout gegaan zo gezegd… veel fout gegaan… En dan heb je in de jaarbeurs even een momentje waar je wat gedachtes uit kunt wisselen. We kennen zijn gevoel (uit ons eigen verleden en met onze huidige professionele expertise) heel goed. De moedeloosheid, de angst, de verwardheid. En dan kun je heel even luisteren naar zijn verhalen. Even een klein luisterend oor zijn. Aangeven dat je er graag voor hem wilt zijn. We zijn er voor je, dat is onze roeping dus als er wat is wat we voor je kunnen betekenen… kom vooral langs.

Tijdens dezelfde beurs… stond M naast een modeltreinbaan… uit Poznan! Jawel! Laten we eerlijk zijn, leuk om in Polen te gaan werken, maar ergens ben je ook een sociaal leven nodig om te kunnen ontspannen. En nu hebben we dus contacten met een aantal verenigingen in Poznan en hebben we een uitnodiging om daar op de koffie te gaan. Leuk!

Ook kreeg E vanuit de UK contact met een therapeut die ons wil helpen met wat we aan het opzetten zijn. Jawel! Ook een professional die er echt voor heeft geleerd. Met jaren aan ervaring, kent de klappen van de zweep en biedt hulp aan. Heerlijk praktisch! Dat kunnen we zeker gebruiken!

Daarnaast hadden we deze week een gesprek met een partij die mensen begeleidt die net als ons uitstappen in geloof. Daar kregen we te horen dat de stress en frustratie die we momenteel voelen over het papierschuiven heel normaal is. Het is zelfs een onderdeel van het proces waar we doorheen gaan. En ja, deze periode gaat ook weer voorbij. Kijk, dat bemoedigt ons dan weer!

En we werden deze week benaderd door iemand die bij het Leger des Heils werkt en op straat regelmatig (verslaafde) Polen tegenkomt zonder huis en zonder werk. Hij gaat binnenkort naar Poznan om te connecten met groepen die met deze doelgroep werken in Polen en kwam via via bij ons terecht. Wij hebben hem weer kunnen connecten met Bread of Life. En hoe toevallig: Bread of Life is een project gestart waarin ze alle initiatieven in heel Polen in kaart aan het brengen zijn! Lees hierover het volgende blog: https://www.depoolsebergen.pl/contact-is-de-sleutel/

En zo krijg je in 2 dagen een berg lichtpuntjes waar je stil van wordt.. uiteindelijk is dit het werk wat we willen doen en nu ook al doen. Dat geeft energie.

2 reacties

  1. Corrie schreef:

    Martin en Esther wat een bemoedigende brief. Ja er zijn altijd obstakels op je weg maar doorgaan levert veel op. Dat zie je maar weer. Via de stand op de jaarbeurs.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.