Vissen of hengels? Ouders of de kinderen?

Een kijkje in onze keuken: hoe bieden we hulp aan en voor wie? Eén voorbeeld uit onze dagelijkse praktijk:

De therapie die we hier geven is primair voor volwassenen, niet voor kinderen. En dat is een hele bewuste keuze…afgezien dat therapie voor kinderen een andere specialisatie is, is er nog iets anders.

Stel… een kind heeft honger. Wat doe je dan?

Ja, als het acuut is, geef je dat kind voedsel. Laten we dat voedsel een vis noemen.

Maar ja, morgen heeft datzelfde kind weer honger. Wat doe je dan?

In principe zou je het kind kunnen leren vissen. Je moet ze dan wel een hengel geven (praktische hulp) en daarna kun je ze leren vissen. Maar ja… een kind leren vissen kan.. maar waar zijn de ouders? Wat is hun rol? Waarom konden de ouders niet zorgen voor vis? Wat is daar fout gegaan?

En om die reden werken we dus met de ouders / volwassenen. Als we de ouders leren vissen, dan kunnen zij de eigen kinderen weer te eten geven. Dan heb je een langdurige en stabiele oplossing, waarin iedereen doet waarvoor hij verantwoordelijk is. En ja, dat kost soms meer moeite, dan moet je soms ook hengels kopen, dan moet je in geval van nood soms toch tijdelijk vis leveren, maar het einddoel blijft hetzelfde: we leren de doelgroepen vissen. En ja, er zijn natuurlijk altijd uitzonderingen op de regel, maar grofweg werkt het zo aan deze kant… 🙂