Van abstract naar concreet

Wanneer je gevraagd wordt vier horizontale lijnen te tekenen, wat gaat er dan in je om?
Hoe lang moeten ze zijn? Waar moeten ze komen? Wat komt hierna? Hoe kan ik nu beslissen waar ze moeten staan als ik niet weet wat hierna gaat komen?
Of geeft het juist rust?

Meestal geeft deze opdracht onrust, omdat niet duidelijk is wat er na gaat komen. Opvallend is dat voor de meesten in de groep een duidelijke opdracht met eigen ruimte precies is wat ze nodig hebben. “Eindelijk iemand die zegt wat ik moet doen in plaats van het zelf steeds te moeten bedenken.” Ze blijken moe te zijn van de keuzes die ze elke dag moeten nemen en de grote beslissingen die boven hun hoofd hangen. En wat is het dan heerlijk dat iemand tegen je zegt wat je moet doen – je hoeft alleen maar te volgen…

Na de horizontale lijnen worden nog verticale lijnen getrokken, een cirkel getekend en een persoon. Dat is de start van het werkstuk.
Deze compositie kan verder uitgewerkt worden met oliepastel en ecoline. Twee materialen die elkaar afstoten wat leuke effecten oplevert.

De groep is lekker aan de slag – ieder op zijn eigen manier.

Persoonlijke thema’s worden uitgewerkt en een titel wordt gegeven aan het werkstuk.

Bij de nabespreking vragen we eerst aan anderen wat zij zien.
Verrassend hoe vaak die gevoelens overeenkomen met de intenties van de maker. Bevestiging en oh, zo veel herkenning!

Het verhaal van de één wordt door de ander aangevuld. Ieder op hun eigen weg, op hun eigen plek, maar toch in vergelijkbare situaties.

De één kiest er voor de diepte in te gaan en krijgt een soort van helicopterblik op zijn of haar situatie.
De ander kiest er voor om zichzelf te herinneren aan een mooi moment van die dag.
En voor weer een ander is het genoeg om even te tekenen en de gedachten op een ander peil te krijgen en is naar binnen kijken nog een stap te ver.

En dat is allemaal goed.
Er is geen oordeel.
Zijn op dit moment op deze plek.
Dat is voor veel al heel veel. Hun hoofd draait door met verantwoordelijkheden en keuzes die gemaakt moeten worden. Ontspanning is moeilijk te vinden. Stil staan is er over het algemeen niet bij.
Ze vertrekken met meer rust dan ze binnen kwamen, met nieuwe inzichten, met een moment van verbinding met anderen en dat is o zo waardevol.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.