Thuis?

Voor een zendeling is ‘thuis’ een ingewikkeld begrip. Je bent geboren op een bepaalde plek, bent waarschijnlijk meerdere keren verhuisd in eigen land en buitenland. Overal waar je komt begin je weer opnieuw. En terwijl je vaak denkt dat de belangrijke mensen blijven ook al ga je weg, de realiteit is vaak dat ze toch verdwijnen. Je leefwereld is zo anders geworden en je komt elkaar niet meer automatisch tegen.

Om hierover bij de Aufatmen retraite een gesprek te kunnen starten, hebben we de vrouwen gevraagd 3 speldjes in de wereldkaart te steken:
1. Waar kom je vandaan
2. Waar woon/ werk je nu
3. Waar voel je je thuis

(klik op de afbeelding om die te vergroten)

Hierbij vielen een aantal dingen op: De vlaggetjes onderin de oceaan boven Antartica. Deze zijn van zendelingen die zich nergens meer ergens volledig thuis voelen, omdat ze zo vaak opnieuw begonnen zijn. Het ‘thuis’ voelen is bij hen niet meer gekoppeld aan een plaats, maar aan personen. Echtgenoot, gezin is ‘thuis’ geworden.

Bij anderen die tientallen jaren op een bepaalde plek gewerkt hebben en nu weer terug zijn gekomen in ‘eigen’ land viel op dat ze hun vlaggetje bij ‘thuis voelen’ in het werkland gezet hebben, hoewel ze nu weer ‘thuis’ woonden. Na zoveel jaren in een andere cultuur geleefd te hebben, valt het niet mee weer terug te komen. Jij bent veranderd en ‘thuis’ is ook veranderd.
Iemand vertelde dat ze de mensen om haar heen niet meer begreep, omdat daar waar zij nu woont de taal zo anders is dan dat zij gewend is. Daarbij komt dat ze niet begrepen wordt door de mensen om haar heen. Wanneer je zelf niet in het buitenland gewoond en gewerkt hebt voor meer dan een jaar, is het ook heel moeilijk om te begrijpen waar iemand doorheen gaat. Het hele denken is veranderd. Ze is gewend aan andere gebruiken. Normaal is niet meer normaal. Normaal is iets wat je aangeleerd is, thuis en in de cultuur waar je opgegroeid bent. Hierdoor wordt je denken enorm veranderd en vergroot. Je gaat anders kijken naar mensen, naar culturen, naar gewoonten, naar tradities. En overal waar je geweest bent, neem je het mooiste mee terug.

En daar zit je dan. Met je eigen mengeling van culturen die voor jou zo waardevol zijn, tussen mensen die dat niet (kunnen) begrijpen en niet (kunnen) zien.

In de retreat, met vrouwen die zich door dezelfde vragen geworsteld hebben en nog steeds, die ook geen antwoord hebben, is er ontzettend veel herkenning. En ineens hoef je niet uit te leggen waarom je je zo voelt. Iedereen herkent het. Iedereen kent het.
Wat een verademing – ik ben niet raar