Telefoon(s)

We verzamelen aan deze kant telefoons. Nou ja, dat doen we niet zelf. Andere mensen verzamelen oude telefoons en geven die aan ons. En wat doen wij ermee? We delen ze uit. Gratis. Huh? Laat ik het uitleggen.

De sociale dienst, schuldsanering, woningbouwvereniging, daklozenopvang en ook wij zitten ergens in dat hele circuit om dat voor elkaar te krijgen.

Er is alleen één klein probleem: hoe gaan al die instanties hem bereiken als ze een vraag hebben?

Overdag mag hij de daklozenopvang niet in. Daar mag hij alleen ‘s nachts zijn. Dus daar kunnen ze hem telefonisch niet bereiken. Overdag zwerft hij van bankje naar stoepje, van portiekje naar koffieplek. Dus waar is hij als iemand van de sociale dienst hem wil bellen over x, y of z? Geen idee. Je kunt niet simpel bellen naar “bankje in het park nummer 12“.

En dat vertraagt het proces ENORM. Want dan moet alles per post richting de daklozenopvang. Een paar dagen wachten tot de brief aankomt. Dan een formulier invullen. Weer terugsturen. Weer een paar dagen wachten. Terwijl het vaak helemaal niet om ingewikkelde dingen gaat. En omdat het proces zo stroperig verloopt, heb je een enorm risico, dat dat slaapkamertje inmiddels alweer vergeven is aan iemand anders. Oeps. Het zijn meestal de simpelste vragen waarop jij en ik binnen twee minuten antwoord zouden geven: ja of nee. Per telefoon.

En die telefoon heeft hij sinds vorige week donderdag weer.

Een oud beestje. Je kunt ermee bellen, je e-mail lezen en veel meer kan het ding eigenlijk niet meer. Maar dat is ook helemaal niet nodig. We drukken er een prepaid simkaart in voor een maand met heel weinig beltegoed. Prepaid, omdat we geen langlopend abonnement willen afsluiten. En weinig beltegoed, omdat de kans op misbruik anders simpelweg te groot wordt.

En ineens is hij weer bereikbaar. We geven zijn nummer direct door aan de betrokken instanties en zie daar: iets wat anders weken had kunnen duren doordat allerlei instanties op elkaar zitten te wachten, was nu in twee dagen geregeld.

Hij heeft een kamer. Hij slaapt weer droog. (De herfst is begonnen, mensen!) Opgelost.

Wat kostte dat? Een oude telefoon die iemand aan ons heeft gegeven en een prepaid simkaart die wij voor hem hebben betaald. En oh ja, ook onze tijd. Want ook die is iets waard, toch?

En verwachten we die telefoon ooit terug? Nee. We zeggen tegen mensen dat we de telefoon aan hen uitlenen, dus officieel is het geen gift. Maar eerlijk gezegd verwachten we niet dat zo’n telefoon ooit terugkomt. Dat is simpelweg niet realistisch. Of iemand gebruikt hem echt en kan hem daardoor niet meer teruggeven. Of hij wordt gestolen. Yep, ook dat is een nadeel van dakloos zijn. Mensen in die wereld roven soms gewoon de spullen van elkaar. En verkopen? Dat heeft ook weinig zin. De codes hebben wij en het ding is bij de gemiddelde pawnshop waarschijnlijk nog geen cent waard. 🙂

Oh ja, bij dat uitlenen zit nog een verhaal. We zeggen, als we de telefoon overhandigen, het volgende:

Deze telefoon krijg je niet van ons, maar van God te leen. God verwacht ook dat jij die telefoon, als je die niet meer nodig hebt, weer teruggeeft aan ons. Hij heeft die telefoon voor jou geregeld, dus ga er goed mee om. Je kunt ons best bedonderen, maar God niet, dus ga er goed mee om en zeg geen dankjewel tegen ons, maar tegen God, want Hij heeft dit speciaal voor jou geregeld.

Dat geeft de ontvanger iets om over na te denken en we merken dat ze dan ook netter omgaan met de spullen die ze gekregen hebben.

Dus ja, we verzamelen hier oude telefoons. Niet omdat we zo nodig een telefoonproject wilden beginnen, maar omdat een oude telefoon soms precies dat ene ontbrekende stukje kan zijn waardoor iemand weer bereikbaar is.

En soms betekent dat het verschil tussen nog maanden op straat slapen en binnen twee dagen een kamer hebben.

Namens de mensen die we hiermee kunnen helpen: superbedankt voor de telefoons en de financiën om de simkaarten te betalen. Simpel project. Grote impact.