Slavernij bestaat… ook vandaag…
Een poosje terug sprak ik iemand uit een rijk land in Zuidwest-Azië. Er werken grote groepen arbeidsmigranten, die uit de hele regio komen. Er werken veel westerse expats die vaak goede banen hebben, maar aan de onderzijde van de arbeidsmarkt werken veel arbeidsmigranten uit Zuid-Azië. Zij werken vaak onder erbarmelijke omstandigheden en hebben nauwelijks rechten.
Zij werkt daar ook. En “onder erbarmelijke omstandigheden” is het understatement van de dag. Ze wordt misbruikt, uitgebuit, verzin iets heel slechts en je hebt nog steeds geen idee hoe slecht ze het heeft….
In haar thuis cultuur zien ze haar echter wel als een gezegend persoon, want zij mag in dat mooie land werken! Maar dat land is allesbehalve mooi… en gezegend…
Haar ouders hebben geen idee wat er aan de hand is, en het aan haar ouders vertellen is cultuur technisch ingewikkeld. Want met haar inkomen, wat ze naar huis stuurt, betaalt zij de medicatie voor haar moeder.
Wij als “westerlingen” kunnen makkelijk zeggen: stop ermee en ga naar huis, maar voor haar, in haar cultuur, is dat een hele ingewikkelde vraag.
Het bijzondere is dat ze door alle enorme ellende wel dichter bij God is gekomen. Menselijk gezien kunnen wij dat dan weer niet zo goed snappen. En nu? We hebben het gehad over hoe ze het toch aan haar ouders kan vertellen, want zo verder gaan kan niet. En haar ouders moeten (cultuur ding) het wel goed vinden dat ze teruggaat naar huis om te ontsnappen uit deze ellende.
Ze gaat nu haar (christelijke) ouders bellen met goed nieuws:
Goed nieuws: Ik ben in het afgelopen jaar dichter bij God gekomen ondanks alle ellende. God is bij mij en ik ben nog nooit zo dicht bij Hem geweest, ondanks dat het hier echt verschrikkelijk is. Menselijk gezien had ik dit niet kunnen overleven, maar met God Zijn hulp ben ik er nog steeds. Papa en mama, willen jullie God danken voor Zijn grote hulp?
In onze westerse ogen lijkt dit wellicht een hele vreemde ingang om te komen tot een uitnodiging van haar ouders om een “kom naar huis” te horen, maar we hopen en bidden dat dit voor haar, in haar cultuur, de weg open maakt naar een veilig thuis.
Wat een wereld… wat voel je je soms eenzaam en hulpeloos..