Schoenen.. en “normaal”?

Gisteren hadden we weer een filmavond bij ons thuis. Nou was de film erg mooi (Ratatouille) maar nog mooier zijn de verhalen van iedereen die komt. Zoveel verschillende culturen, zoveel verschillende verhalen en allemaal hebben ze één gemeenschappelijke noemer… ze zijn nu ver, heel ver van huis.

Als je dan in de gang kijkt naar alle schoenen die er staan. Die hebben een enorme weg, letterlijk en figuurlijk afgelegd. Als je alles bij elkaar optelt, kun je een paar keer de wereld rond…

En nu zijn al die schoenen en de eigenaren van die schoenen in een land wat vaak niets heeft van de cultuur die zij normaal noemen. Waar ze nu wonen is niets “normaal”, tot je beseft… wat is “normaal” eigenlijk? En als je elkaar dan ontmoet in deze setting, dan is het heel normaal dat je het niet normaal vindt, want dat vindt die andere persoon ook. Ineens ben je heel even normaal in een niet normale omgeving. En dat geeft je nieuwe normale inzichten waarmee je in de toekomst, heel veel kunt doen.

Als al die schoenen eens konden praten… niet normaal.