Mijn kleindochter houdt me overeind

“Ik wil alleen maar gedachteloos wegrijden, maakt niet uit waar naar toe… Niet nadenken, niet zijn…”
De opdracht overvalt haar een beetje: beeld uit hoe de grond eruit ziet waarop je staat en wat je wortels daar vinden om zich in vast te zetten.

Het enige wat ze weet is dat ze zonder haar kleindochter hier niet zou zitten en zelfs niet weet waar ze nu zou zijn en of ze er nog zou zijn…

Eén wortel is afgezaagd – haar leven in de Oekraïne is niet meer…
Het meisje staat voor haar kleindochter, de reden dat ze is, dat ze bestaat. Eronder een foto van een slaapkamer met een groot bed, het thuis wat ze nu niet meer heeft, maar waar ze zo naar verlangd.

En een foto van een gelukkige blijde vrouw. Dit is hoe ze graag haar dochter zou willen zien en ze hoopt dat die tijd weer terug zal komen.

Er is veel pijn, maar daar wordt nonchalant over gedaan. De pijn is nog veel te groot om onder ogen te zien. Ze lijkt zichzelf niet te vertrouwen en laat daarom de pijn niet toe. Toch is die niet te ontkennen, want hij bepaalt haar leven. Ze probeert zich vast te klampen aan groepsgenoten in de hoop wat meer vaste grond onder haar voeten te krijgen.

Het is een fragiel evenwicht.
Ze vertelt dat dit werkstuk heel veel voor haar betekent…

Ik ben blij dat ze gekomen is en hoop haar volgende week weer te zien.
Er niet alleen voor staan – dat te weten geeft vaak al veel meer ademruimte…