Mensen “verdwijnen” en dat is mooi en ook wel soms spannend om te zien.

Een terugkerend fenomeen aan deze kant is het afscheid nemen van mensen. We “reizen” een poosje met ze mee en daarna gaan ze weer verder. Niet alleen letterlijk (sommigen gaan weer terug naar hun “thuis”land or reizen verder naar een ander land), maar ook figuurlijk.

Sommigen hebben we kunnen helpen om weer zelfstandig te kunnen “lopen” en nu ze weer kunnen lopen “verdwijnen ze” achter de horizon naar hun volgende reisdoel.

En alhoewel dat (het afscheid nemen) soms best wel lastig is om daarmee om te gaan voor onszelf, is het ook mooi om te zien. Sommigen konden niet meer zelfstandig “lopen” toen ze voor de eerste keer bij ons binnen kwamen. En nu, soms weken, soms maanden, soms jaren verder… lukt ze dat wel! En hoe! Ja, het weer leren “lopen” heeft ze energie gekost, maar wat zijn ze er mooier van geworden, wat hebben we er samen van mogen leren.

Vinden we dat loslaten soms ook spannend? Ja. De ene zie je aankomen (die is er klaar voor, die gaat één dezer dagen uitvliegen), soms komt het door omstandigheden toch onverwacht en dat is soms wel spannend inderdaad. Hebben we ze voldoende mee kunnen geven, zouden ze het aankunnen? De buitenwereld is niet altijd zo strak geplaveid als een biljartlaken. In tegendeel. Maar na een poosje met ze gewandeld te hebben, gereedschap te hebben mogen geven waarmee ze weer verder kunnen, is dan toch het moment daar: Op naar een nieuwe dag… mooi en spannend tegelijk als we het weer meemaken.