Maakt het God wat uit als we pijn hebben?

Afgelopen week had ik een gesprek met iemand en die begon met de volgende vraag:

Iedereen heeft het over God, maar maakt het Hem werkelijk uit of mensen ziek worden of gewond raken?

In de ene vraag zie je verdriet, pijn, vertwijfeling, noem het maar op. Het is maar één zinnetje wat iemand vraagt, maar soms raken die vragen je enorm. Hoe beantwoord je zoiets?

Het eerste wat belangrijk is, is om uit te vinden of die persoon een christen is of niet. Als je dat weet, kun je door naar de vraag wat iemand zijn kennis is dan de bijbel (of niet), want anders praat je al snel “wartaal” wat de ander niet begrijpt. Daar heeft niemand iets aan. Dat uitzoeken met wie je praat kost tijd en je bent afhankelijk van het geduld van de andere persoon, of die jou inzicht wil geven wie ze zijn en wat ze echt geloven (of niet).

Maar goed, in dit geval was er een redelijke kennis van de bijbel, maar of de persoon christen was… ik weet het niet, dat was een spannend vraagstuk. Om die reden zijn we teruggegaan naar de basis en vanaf daar begonnen met het opbouwen naar het antwoord. We zijn dus begonnen met “Adam, Eva, appel, slang” (wist je dat er nergens in de Bijbel staat dat het een appel was trouwens?)

We zien in dat verhaal van die “appel” dat wij, als mens, ervoor hebben gekozen om niet te luisteren naar God. God had in Genesis 2 het volgende tegen ons gezegd:

God zei tegen de mens: ‘Je mag eten van alle bomen in de tuin. Maar niet van de boom die je leert wat goed is en wat kwaad is. Als je van die boom eet, zul je sterven.’ (Genesis 2:16,17)

Je ziet daar wat de consequentie is van het eten van de “appel”: “Als je van die boom eet, zul je sterven.” Helder.

Dus komen we op de vraag uit, waarom zijn Adam en Eva niet ter plekke dood neergevallen toen ze aten van die “appel”? Want de dood zou het directe gevolg zijn van het eten van die “appel”. Maar toch… liet God ze leven? Je ziet daar al iets dat God het wel degelijk uitmaakt hoe het met ons gaat. Hij had op dat moment, zoals Hij duidelijk had gezegd, de stekker eruit kunnen trekken, maar Hij gaf Adam, Eva, jou, mij, daar toch een tweede kans?! Zonder dat wij dat verdient hadden…. want we waren wel degelijk ongehoorzaam aan Hem geweest, wisten vooraf de consequenties en hebben toch “lekker” gedaan wat wij wilden. (en niet wat Hij, in al Zijn goedheid, voor ons wilde: een PERFECT paradijs) Daar zie je direct, in Genesis 2 al dat God wel degelijk het “wat” uitmaakt hoe het met je gaat.

Maar…. dat betekent niet dat er aan slecht gedrag geen enkele consequentie zit. Dat zou ook vreemd zijn toch? Dan zouden wij God Zijn hele mooie wereld mogen verpesten, en daar zouden we dan gewoon mee weg moeten kunnen komen? Nee, dat is natuurlijk vreemd. Ook vandaag zien we mensen de wereld verwoesten, andere mensenlevens verwoesten en als dat geen consequenties heeft… dan zou ik daar niet blij mee zijn. Of vinden we het prima als Hitler, Pol Pot, Stalin wegkomen met hun duivelse gedrag? Nee toch?! Dus dan ben ik blij dat er wel degelijk (eeuwige) consequenties zit aan fout gedrag. Dus, alhoewel we zien dat God ons een 2e kans gaf, die we niet verdient hadden, zijn er wel consequenties voor onze eigen keuzes.

Maar laten we eens beginnen met de consequenties voor de “slang” / de duivel die ten grondslag ligt aan deze ongehoorzaamheid. Komt die er wel gewoon mee weg? Nee, voor de duivel is er de grootste consequentie die je maar kunt bedenken. De dood had beter / makkelijker voor hem geweest, want wacht iets VEEL slechters voor de duivel:

En de duivel, die hen verleidde, werd geworpen in de poel van vuur en zwavel, waar ook het beest en de valse profeet zijn; en zij zullen dag en nacht gepijnigd worden in alle eeuwigheid. (Openbaring 20:10)

Wow…. ongehoorzaamheid aan God, zonde, heeft dus niet alleen consequenties voor ons, maar ook voor de duivel. Je ziet dus ook dat er “gradaties” zijn in straf. Want wat wij als mens als straf hebben gekregen is van een heel andere orde. Straf is en blijft het, maar voor eeuwig vuur en zwavel zoals de duivel die krijgt is het dus niet. Hier leven we iets over onze consequenties:

Tegen de vrouw zei Hij: “Voortaan zul je veel meer problemen hebben als je in verwachting bent. En als je kinderen worden geboren, zal dat veel pijn doen. Altijd zul je naar je man verlangen en hij zal over je heersen.” Tegen Adam zei Hij: “Je hebt naar je vrouw geluisterd en van de verboden boom gegeten. Omdat je dat hebt gedaan, zal de grond voortaan vervloekt zijn. Je zal altijd, je leven lang, moeten zwoegen om eten te hebben. Er zullen dorens en distels op je akkers groeien en je zal wilde planten eten. Je zal je in het zweet moeten werken om brood te eten te hebben, totdat je teruggaat naar de aarde waaruit je bent ontstaan. Je bent van stof gemaakt en je zal ook weer stof worden.” (Genesis 3:16-19)

En die consequenties, laten we ze voor het gemak even “dorens en distels” noemen.. die voelen wij wel degelijk. Mensen worden inderdaad nu ziek en raken gewond. Dat is de realiteit en die doet zeer….omdat we zelf eigenwijs zijn geweest en niet hebben geluisterd naar God Zijn beste plan en het beter dachten te weten dan Hem… oeps.

En dan komen we een slag dieper naar het antwoord. Je ziet aan het einde van dat stukje over onze consequenties staan:

Je bent van stof gemaakt en je zal ook weer stof worden.

Dus na al die ellende met die “dorens en distels” worden we weer stof (we gaan dood en vergaan) en dat is het dan? Een leven vol lijden en dan is er niets meer? Als dat zo zou zijn, dan is de vraag of God het überhaupt wat uitmaakt inderdaad een goede vraag. Dan zouden we geboren worden om te lijden en dat is het dan? Nee. Want daar komt alweer(!) De God van genade om die hoek… Hij geeft ons (alweer!) een volgende kans… Iemand moet de prijs betalen die God meer dan duidelijk had aangekondigd: “Als je van die boom eet, zul je sterven.” Wij hebben het verdient om te sterven, voor eeuwig. En God is HEEL duidelijk, dat sterven.. dat gaat er komen…

En dan zien we dat God het wel degelijk uitmaakt hoe het met ons gaat… want dat sterven… dat eeuwige sterven… voor eeuwig de prijs moeten betalen voor ons eigen foute gedrag… dat zou er moeten komen. Maar omdat God zoveel om ons geeft… heeft Hij Christus, Zijn Zoon, naar de aarde gestuurd, weg uit de perfecte hemel, naar een aarde vol “dorens en distels”, om die enorme consequentie voor ons te dragen, om die straf voor ons op te nemen, door te worden gekruisigd, aan een kruis, met op zijn hoofd een kroon… gemaakt van diezelfde “dorens en distels”.

God geeft zoveel om jou, dat Hij:

Want alzo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft (om te sterven aan dat kruis, met die “dorens en distels” letterlijk op Zijn hoofd), opdat een ieder die in Hem gelooft, niet verloren ga, maar eeuwig leven hebbe. (Johannes 3:16)

Als wij geloven dat Christus dat gedaan heeft, maakt God ons voor eeuwig vrij van die “dorens en distels” die de consequentie zijn van ons eigen slechte gedrag. Dan wacht ons niet de straf die wij hadden verdient, dan wacht er een eeuwigheid voor ons met (onder andere, want dit is maar een heel klein stukje) de volgende beloftes:

De oude wereld met als zijn “doren en distels” zal weg zijn:

En ik zag een nieuwe hemel  en een nieuwe aarde. Want de eerste hemel en de eerste aarde bestonden niet meer. En de zee  was er niet meer. (Openbaringen 21:1)

 Ze zullen nooit meer honger of dorst hebben. Ze zullen nooit meer last hebben van de hitte van de zon.  (Openbaringen 7:16)

Zoveel geeft God om jou. Zijn eigen Zoon heeft voor jou de prijs gedragen en als je in Hem geloofd wacht dat op jou. Voor eeuwig. En als je dat snapt, verandert dat ook je perceptie van de pijn die je nu wellicht hebt. Die pijn is echt, de consequenties van jou zonde zijn echt, maar God heeft er door Zijn zoon een tijdelijke consequentie van gemaakt die VEEL kleiner is dan wat we eigenlijk hadden verdient… En dan kunnen wij, voor eeuwig, op die nieuwe wereld, waar geen honger meer is, zeggen tegen God:

En ze riepen luid: “Wij zijn gered dankzij onze God die op de troon zit, en dankzij het Lam!” (Openbaringen 7:10)

Ik kan niet wachten om dat tegen God te zeggen. Want, wellicht net als jij, word ik moe, heel moe van de consequenties van mijn eigen zonde. De “dorens en distels” doen echt pijn.

Hou vol, nog even, dan zullen we Hem zien en Hem kunnen bedanken voor die nieuwe kans die Hij ons heeft gegeven door Zijn Zoon te laten sterven voor onze zonde…

Zoveel geeft God om jou… ook vandaag.