Luisteren. Waarom dat HEEL hard nodig is…

Vandaag had ik een gesprek met X. Ze was minderjarig en haar vraag was heel simpel: (of je christen bent of niet, lees door tot het einde….)

Is seks voor het huwelijk een zonde?

Dat lijkt een eenvoudige vraag en zou je kunnen beantwoorden met:

Houd het huwelijk in ere, in alle omstandigheden, en houd het echtelijk bed zuiver, want overspeligen en echtbrekers zal God veroordelen.

Hebreeën 13:4

Theologisch is dat correct… maar… ik heb haar eerst gevraagd wat zij denkt of het OK is. Haar antwoord was een heel duidelijk nee. En toen kwam de “aap uit de mouw”…..

Ik wilde niet, maar mijn vriendje heeft mij gedongen om seks met hem te hebben en hij heeft daar geweld bij gebruikt. Heb ik nu gezondigd?

En dat verandert het hele speelveld… Deze jonge dame was dus verkracht. En dat is NIET goed. En door allerlei (foute) redenen dacht ze ook nog dat het haar schuld was, was ze bang dat God haar nooit kon vergeven en was ze ook bang dat ze nu wel eens zwanger kon zijn…

We hebben het dus maar gehad of “dwang” wel echte liefde is, (haar antwoord was helder: nee) of dat vriendje dus wel echt een vriend is (idem: nee) en dat niet zij fout was, maar dat “vriendje”. Zij is het slachtoffer en niet de dader…

We hebben het gesprek afgerond met gebed en samen besproken hoe zij het gesprek met haar ouder aan kon gaan. (nu) In haar cultuur wordt dat geen makkelijk gesprek, maar wel een gesprek wat echt moet gebeuren. Een gesprek met veel liefde voor dit slachtoffer, een gesprek over heling, een gesprek over “wat nu”…..

De les voor ons allemaal? Als iemand iets zegt: zeg dan niet direct iets, of begin niet direct met een Bijbelvers te gooien, maar luister eerst eens. De initiale vraag kan wel eens afwijken van het hele verhaal… en alleen als we de rust nemen om te luisteren komen we tot een echt gesprek en de correcte antwoorden. Als we dat niet doen maken we een groot probleem wellicht alleen maar groter… Oeps…

Luisteren en geduld: Niet altijd makkelijk, maar wel heel nodig. Doen.