Kanker en geen hoop…?

Vandaag sprak ik met Y, die zegt christen te zijn en die binnenkort zal overlijden aan kanker. Hij had God al zo vaak gevraagd om genezing. Maar niets. Helemaal niets.

Hij vertelde me dat hij wist van Paulus, hoe hij wonderen had gezien, doden had opgewekt, zelfs een dodelijke slang had overleefd. Maar waarom kreeg hij dan zelf niets? Hij had nog steeds terminale kanker en God leek helemaal niets te doen. Hij was boos, teleurgesteld, en dat kon ik voelen.

Toen ik probeerde met hem te praten, hem te bemoedigen en enkele Bijbelverzen te delen en die daarna uit te leggen, zei hij iets wat me diep raakte:

Ik heb nodig dat God meer is dan alleen een bladzijde in een boek, juist nu. Ik heb alles al gelezen. God moet mij helpen.

En daarna liep hij weg, met zijn pijn nog steeds zwaar op zijn schouders.

Triest? Zeker. Zorgelijk? Meer dan dat. Want als je alle Bijbelverzen kent, dan zou je het volgende moeten kennen.

Paulus zelf kende lijden en onbeantwoorde gebeden. Over een last die hij een “doorn in het vlees” noemt, bidt hij driemaal tot God om verlichting. Maar Gods antwoord?

2 Korinthiërs 12:7–9 “Opdat ik mij niet zou verheffen bovenmatig, werd mij een doorn in het vlees gegeven, een boodschapper van Satan, die mij zou geselen, opdat ik mij niet zou verheffen. Over deze driemaal heb ik de Heere gebeden, dat hij van mij weggenomen zou worden. En Hij heeft tot mij gezegd: ‘Mijn genade is u genoeg, want Mijn kracht wordt in zwakheid volbracht.’”

Paulus werd niet verlost van zijn doorn, maar hij leerde Gods kracht kennen, juist in zijn zwakheid. Zelfs Paulus, die wonderen deed, kreeg niet altijd direct verlichting. En over ziekte zegt hij tegen Timotheüs:

1 Timoteüs 5:23 “Drink voortaan niet alleen water, maar gebruik een weinig wijn, ter wille van uw maag en uw veelvuldige ziekten.”

God geneest niet altijd zoals wij hopen. Dat is hard om te horen, vooral als je in pijn leeft. Maar dat betekent niet dat God afwezig is of dat Hij teleurstelt in Zijn wezenlijke zorg.

Ik ben bang dat Y gelooft in een god die wonderen zou moeten doen, maar die zijn lijden negeert. Ik hoop en bidt dat hij ontdekt dat de echte God – niet een sprookjesgod – juist aanwezig is in pijn, lijden en onbeantwoorde gebeden. Alleen Die God biedt echte hoop, zelfs als wonderen uitblijven. De god waar hij nu in gelooft, geeft alleen maar teleurstellingen.

Er is nog tijd voor Y, maar hij leeft in genadetijd… net als wij allemaal. En dat roept een vraag op die we niet mogen ontwijken: waar bouwen wij onze hoop eigenlijk op? Op een god die ons beloont zoals wij willen, of op Degene die trouw blijft, ook als alles tegenzit?