Het drukste project met het minste nieuws.

Het project waar je het minste van hoort (en n.a.w. zult horen) is de retreat voor christelijke ontwikkelingswerkers en zendelingen.

Dat project leek ook helemaal stil te vallen toen “het blauwe huis” vol kwam met de vluchtelingen uit Oekraïne. Maar…. omdat we nu een eigen pand hebben met ruimte voor gasten draait het project toch!

Ja, op een andere plek, iets andere invulling, maar het draait. En goed!

Er is alleen één probleempje… we kunnen er weinig tot niets over schrijven…. Ja, we krijgen gasten, ja, we hebben gesprekken, ja we zijn er best wel druk mee en het kost serieus geld om het te kunnen draaien zoals we het draaien… Alleen er iets over schrijven is ingewikkeld.

Het zendingswereldje is niet zo groot, iedereen kent via via iedereen en de gesprekken die we voeren met de zendelingen zijn privé. De onderwerpen liggen vaak gevoelig en dat ze de stap hebben gezet om hier te komen is vaak best een ingewikkelde stap geweest. En wat we dan niet willen is hun vertrouwen beschamen door hun verhaal online te zetten en dat ze dan (via een omweg) weer lastige vragen kunnen krijgen.

En eigenlijk is dat heel triest. Christelijke ontwikkelingswerkers en zendelingen zijn ook mensen zoals u en ik. En lopen tegen dezelfde (geestelijke) problemen aan. Zelfs nog meer omdat ze “hun hoofd boven het maaiveld uitsteken”, verhuizen naar andere landen, werken met vrijwilligers wat echt anders is dan een strakke commerciële omgeving en de geestelijke oorlogsvoering bestaat echt.

Maar net als in de “normale” wereld is het praten over problemen vaak een probleem op zich. Er heerst een soort van schaamte lijkt het wel over psychische vraagstukken.

Deze week spraken we iemand die een goede vriend had verloren door zelfmoord… niemand had iets door en tot de dag van vandaag snappen ze niet waarom… Hij heeft er nooit over gepraat… geen woord. En het leek zo goed te gaan… en nu is hij weg…. vrouw en kind achterlatend.

En onder de doelgroep zendelingen en christelijke ontwikkelingswerkers is dat niet anders. Nog erger… het is zelfs nog moeilijker.. want je ging toch met God weg? Voor een mooi doel? Je woont toch in een mooi land? Het is toch een mooi project? Als je praten over je psychische problemen al lastig vindt, dan maken dat soort gedachtes of zelfs opmerkingen van anderen het er niet makkelijker op. In tegendeel. Dat die organisaties vaak draaien op vrijwilligers die niet per definitie een professional in dienst hebben voor dit soort vraagstukken maakt het ook niet makkelijker. Ja, er is altijd wel iemand waar je mee kunt praten, maar professionals zijn het niet altijd… We komen nogal eens verdrietige verhalen tegen waar het advies goed bedoeld was, maar verre van goed / professioneel was. Met alle schade van dien… Drama’s….

En als ze dan al contact met ons opnemen is dat een hele stap. Waar we HEEL voorzichtig mee om gaan… weinig over kunnen zeggen tegen anderen, trajecten die VEEL tijd kosten, heel veel tijd, soms maanden en maanden voordat ze komen. Het is een kwestie van veel vertrouwen wat we niet mogen beschamen.

Dus dan schrijven we er ook weinig (tot niets) over. Maar dat het project draait. Dat is zeker. Een project waarbij we de financiële steun maar vooral gebed en een telefoontje, mailtje, appje of kaartje “hoe gaat het met jullie, we denken aan jullie”, meer dan kunnen gebruiken.

En als je dit leest en denkt… met mij gaat het eigenlijk ook niet zo goed… en ik zou er wel over willen praten, maar hoe begin ik erover en wat zeg ik dan? Bel ons eens… stuur eens een mailtje. We willen er graag voor je zijn, wie je ook bent, hoe je ook gekomen bent waar je bent. Je bent meer dan welkom.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.