Eten en afscheid… - Stichting Emmy

Ik had / heb ooit een vriend gehad die wist dat die dood zou gaan binnen een week. Geen idee hoe hij dat wist, maar hij wist het! Heel bijzonder. Hij had op de een of andere manier door dat “dit het was”. Een voorgevoel, een “hoger inzicht”? Geen idee.

Ik had geen idee dat hij dat voorgevoel had dat hij wist dat het af zou lopen voor hem. Achteraf gezien, had hij er wel vaker op gehint trouwens, maar goed, je denkt dan al snel: “die is gek, ala, zal wel loslopen”, en ik heb het totaal genegeerd, ik snapte het ook gewoon niet.

Het bijzondere was ook, dat mijn vriend wist dat zijn laatste dagen op deze aardbol NIET goed zouden zijn en de komende paar dagen het echt een marteling voor hem zou worden voordat hij dood zou gaan. Hij wist dat, echt heel vreemd. Wat moet dat verschrikkelijk voor hem zijn geweest om dat al te denken te weten en er niets aan te kunnen doen?! Heel vaag allemaal. En hij was daar actief mee bezig, en ook dat zag ik pas achteraf.

Zo bleek later, dat hij zich had opgegeven als orgaandonor, zodat hij, ondanks alle enorme ellende die hij in de komende dagen dacht door te moeten maken, hij door zijn dood andere mensen een nieuwe start kon geven? Zoiets? Echt heel vaag allemaal, maar goed, ik heb wel vaker “vage vrienden”. #lol

Op een gegeven moment kreeg ik van hem een uitnodiging om samen met hem, en een handjevol vrienden, een hapje te gaan eten. Hamburgers (altijd goed!), friet (met Mayonaise, we zijn tenslotte wel Hollanders) en een cola. Lekker!

Hij had een tafel gereserveerd in een goed restaurant, alles erop en eraan, goed geregeld allemaal en geen “McDrek”.

Super maaltijd, goede gesprekken en ineens zei die dus dat hij “ervandoor” zou gaan in de komende week en dat dit de laatste keer zou zijn dat we als vriendengroep een hapje zouden eten. Zomaar ineens kwam hij daarmee. Hij zei nog: “als je nu weer een hamburger zit te knagen, denk nog even aan mij, zou ik leuk vinden”. Huh? Wat? De goede sfeer die er was aan het begin van de maaltijd was ineens omgeslagen in een soort van verbazing, stilte, vragen, vragen, vragen, “Met stomheid geslagen” wellicht? Maar goed, we hebben de maaltijd afgerond, uiteindelijk was het toch wel een leuk soort van feestje (met hamburgers wordt alles goed, #lol) en ik ben weer naar huis gegaan. Vreemde kerel, maar goed, ik ken hem niet anders dan wat vaag en zweverig als ik eerlijk ben. Een soort van verstrooide professor was het soms.

En nu komt het, nog geen 24 uur later was hij echt dood. Wat? Hoe dan?!

Auto-ongeluk, niet zijn schuld, iets met een tegenligger die inhaalde waar het echt niet kon, en mijn vriend was op de verkeerde plek op de verkeerde tijd. Dingen gebeuren. Ze hebben nog een dag geprobeerd om hem te redden, maar helaas.

De laatste dag moet (wat ik begreep van zijn familie) geen goede dag voor hem zijn geweest en het was goed dat hij uiteindelijk weg ging. “Dan had hij geen pijn meer”. Dat gaf de familie rust, want pijn gunden ze hem echt niet. Ook vonden ze een soort van rust in het feit dat “zijn onderdelen” / “zijn nalatenschap”, door zijn donor zijn, toch mensen konden hebben gered.

Inmiddels is mijn vriend al een poosje overleden, maar soms…

Gisteren at ik weer, (ik weet het, ik zou echt moeten minderen), een hamburger, weer in een goede “eettent” en moest ik ineens weer denken aan mijn vriend van toen. En het plezier aan die hamburger was ineens weg.

Ja, de burger was lekker, ja, het was een SUPER vriend, maar ik miste hem ineens enorm. Wat hadden we ooit een geweldige tijd gehad en nu was hij dood. En ik dacht ook na hoe hij die laatste burger moet hebben beleefd, te weten (hoe dan ook), wat hem te wachten stond… wow…

Kun jij je dat voorstellen dat je weet dat je (zoals in zijn geval) morgen op een verschrikkelijke manier dood zult gaan? Ik zou er echt knettergek van worden. En ja, het idee dat ik morgen dood ben, wordt wellicht iets minder omdat ik weet dat mijn “onderdelen” iemand anders kunnen redden, maar het idee alleen al. Yikes! Hoe heeft hij het überhaupt (emotioneel) voor elkaar gekregen om ons nog uit te nodigen voor burgers? Wij vonden het allemaal wel lollig en gezellig zo, maar hoe moet hij zich gevoeld hebben????!!!! Als ik daar aan denk krijg ik geen hap meer door mijn keel.

Dus ja, als ik een burger eet, denk ik aan hem, maar het gevoel dat ik daarbij heb, is heel, heel, heel dubbel. Goede vriend, donor, mooie tijden, maar hij is er niet meer. Dood, hij wist het(?!), een gruwelijk(!) ongeluk, die laatste dag moet echt(!) ellende zijn geweest… en ik kan geen hamburger meer eten als ik daar aan denk…. laat staan met een glimlach.

Goed, bovenstaand verhaal is compleet “uit den duim gezogen”, maar dit verhaal niet:

Mattheüs 26: 20 Toen het avond was geworden, ging Hij (Jezus) met de twaalf leerlingen aan tafel. 26 Toen ze aan het eten waren, nam Jezus een brood. Hij zegende het, brak het in stukken en gaf het aan zijn leerlingen. Hij zei: “Neem dit en eet het. Het is mijn lichaam.” 27 Toen nam Hij de beker met wijn. Hij dankte God ervoor en gaf hem aan de leerlingen. Hij zei: “Drink hier allemaal van. 28 Deze wijn is mijn bloed waarmee God een nieuw verbond sluit met de mensen. Mijn bloed wordt uitgegoten om de mensen te kunnen vergeven dat ze ongehoorzaam zijn aan God. 29 Maar Ik zeg jullie dat Ik vanaf nu geen wijn meer zal drinken, totdat Ik samen met jullie nieuwe wijn zal drinken in het Koninkrijk van mijn Vader.”

En ik ben bang dat de vrienden van Jezus er ook niet veel van snapten…

Mattheüs 26:30 En nadat ze de dankliederen hadden gezongen, vertrokken ze naar de Olijfberg.

Wat moet dat, voor Jezus, een moeilijke maaltijd zijn geweest! Dankliederen?! Volgens mij snapten zijn vrienden totaal niet wat er ging gebeuren. Eén van zijn “vrienden” (Judas, Matthew 26:21-25) snapte er in ieder geval niets van (dat staat ook nog in dat hoofdstuk, maar daar heb ik het nog wel eens over in een ander blogje), Petrus (Mattheüs 26:33-35) snapt er ook niets van, Thomas snapte zelf na Jezus Zijn dood niet hoe de vork in de steel zat (Johannes 20:24-29) en dankliederen nadat je te horen hebt geregen dat je beste vriend, binnen een dag, een gruwelijke dood zal sterven? Hoe dan?! En wat moet dat Jezus voor een gevoel hebben gegeven? Hij wist HEEL goed wat voor bak ellende op Hem af zou komen. BAKKEN ellende, een GRUWELIJKE dood… en zijn vrienden die snapten er niets van?? Wat?

Een paar maanden terug was er avondmaal in een kerk waar we even op bezoek waren. En de “hamburger” (brood, wijn) werd met heel veel plezier, lachende gezichten, met dansende mensen, opgegeten.

Beseffen wij wel hoe gruwelijk / emotioneel ingewikkeld die maaltijd moet zijn geweest voor Christus zelf? Wij weten, in tegenstelling tot bijvoorbeeld Judas, Petrus, Thomas en de rest van Jezus Zijn vrienden / discipelen wel wat er na die laatste maaltijd kwam:

Jezus was diep bedroefd en worstelde geestelijk vóór zijn arrestatie. (Mattheüs 26:38-39)
Hij werd overmand door doodsangst (Lucas 22:44)
Jezus werd gevangen genomen, gebonden, en geslagen. (Mattheüs 26:67–68 / Marcus 14:65)
De Romeinen geselden Jezus met een zweep met leren riemen (vaak met stukjes metaal of bot). (Johannes 19:1)
Jezus moest zijn eigen kruis dragen, ondanks zijn verzwakte toestand. (Johannes 19:17)
Jezus werd aan het kruis genageld (door handen en voeten). (Johannes 20:25)
Nadat ze Hem gekruisigd hadden, verdeelden ze zijn kleren. (Mattheüs 27:35)
Uitgelachen door voorbijgangers, de priesters, en zelfs de misdadigers naast Hem (Mattheüs 27:39-43 / Lucas 23:39)
Enz. enz. enz….
Jezus ervoer totale verlatenheid – van zijn vrienden, van het volk, en zelfs van God. (Mattheüs 27:46)

Hij (Jezus) wist, 100%, wat er komen zou… en wij… wat herdenken wij? Het hele plaatje of maar een stukje? Beseffen wij wel hoe die maaltijd voor Hem moet zijn geweest? Of negeren we dat hele ellendige stuk en vieren we feest? Is dat wel in balans? Zonder het lijden van Christus, Zijn donor zijn, Zijn gruwelijke dood, is er geen feest. En voor dat feest is er een verschrikkelijke prijs betaald, door Hem, voor jou.

Iets om eens extra over na te denken de volgende keer voor we feest gaan vieren?