Er is iets mis..

Wanneer een zendeling vertrekt dan moet hij super gemotiveerd zijn. Hij volgt zijn hart en zijn roeping om ergens anders Gods werk te kunnen gaan doen. Wat is er mooier dan dat?

We hebben een enquête gestuurd naar ongeveer 230 zendelingen over wat hen helpt om stress te (ver-)dragen en welke factoren de last alleen maar groter maken.

Het vermogen om opgewassen te zijn tegen moeilijkheden noemen we draagkracht: de kracht die een persoon heeft om tegenslagen te verdragen.
– 0 procent, oftewel, geen enkele zendeling of voormalig zendeling, benoemt dat het werk wat ze doen bijdraagt aan het dragen van de stress. (draagkracht)

De hoeveelheid tegenslag, problemen, handicaps en andere bronnen van stress die iemand op zijn levenspad tegenkomt, noemen we de draaglast.
– 30 procent van de zendelingen en 40 procent van de voormalig zendelingen geeft juist aan dat werkgerelateerde factoren hun last alleen maar vergroot… (draaglast)

Hoe kan dat?
Wat gaat hier mis?
Hoe kan het dat wanneer je je hart volgt, dat wanneer je God volgt en alles achterlaat om Zijn werk te gaan doen en je roeping te volgen, dat dat niet bijdraagt aan je draagkracht?! Hoe kan het zijn dat wanneer de zendeling daadwerkelijk aan het werk gaat voor God juist op dit vlak de last vergroot wordt?!

Velen zullen noemen dat het geestelijke strijd is, aanvallen van buitenaf. Wanneer je echter kijkt naar de genoemde onderwerpen is dit degelijk wel te voorkomen.

Hoe kan het dat een expat (die een commerciële baan heeft) hier niet zo hard tegenaan loopt?

Eén voorbeeld van wat in de beantwoording van de enquêtes naar boven komt:
Hij (commerciële expat) heeft een arbeidscontract ontvangen en een functieprofiel. Hij weet waar hij ‘ja’ tegen gezegd heeft en weet wat hem te wachten staat. En wanneer hij zijn nieuwe baan begint, heeft hij een manager die verantwoordelijkheid over hem draagt en waar hij naar toe kan gaan wanneer er onduidelijkheden in rol, functie of bevoegdheid en verantwoordelijkheid zijn.

Als zendingsorganisatie en zendeling kun je ook samen van tevoren te bespreken (en vastleggen) wat iemand te wachten staat, wat voor rol en verantwoordelijkheden iemand krijgt, welke eisen aan iemand gesteld worden en wanneer de zendeling aan het werk gaat ook de juiste begeleiding daarbij te geven (en je dan ook te houden aan de gemaakte afspraken). Ergens lijkt dat toch anders geregeld te zijn dan in een commerciële omgeving, maar de grote behoefte aan duidelijkheid voor de zendeling / ontwikkelingswerker is er wel degelijk blijkt uit de antwoorden die gegeven zijn door deze doelgroep. Al helemaal als het mis gaat ben je (in dit voorbeeld) dat vangnet wel hard nodig. Maar veelal is het er niet of is zo vaag dat je er niets mee kunt. “we moeten het samen doen” lijkt soms de enige omschrijving… Hoe kan het dat het verschil tussen een betaalde baan en een zendingsbaan zo enorm groot is?

Ik kan niet anders concluderen dat er toch iets heel erg mis gaat. En dat maakt me verdrietig.

Dat wat een enorme kracht moet zijn in het zendingsveld, wordt een last. Wat mij betreft de omgekeerde wereld. Want wat gebeurt er wanneer iemand in zijn kracht staat? Precies die gaat ervoor, die kan zijn passie en energie op de juiste manier inzetten en wat een impact heeft zo iemand op zijn omgeving!

Laten we daar aan gaan werken – mensen in hun kracht zetten.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.