En toen was het oorlog

“Het was 4 uur ‘s ochtends, ik was wakker en moest naar de wc. Terwijl ik naar de wc loop, hoor ik een vliegtuig overvliegen. Dat gebeurde wel vaker, deze was nog behoorlijk hoog. Op de wc belt mijn dochter: Ma, het is oorlog … (!)”

Je gaat ‘s avonds naar bed en alles is normaal. De volgende ochtend wanneer je wakker wordt is alles anders.

Ze vertelt haar verhaal. Hoe ze de oorlog in de lucht zagen: bommenwerpers die hun bommen lieten vallen, gevechtsvliegtuigen die de bommenwerpers kapot proberen te schieten. Op nog geen 50 km afstand vielen bommen neer. 50 km… Dat is niks! In een half uur ben je er.

Ze hebben een groot gezin. Haar dochter (hoogzwanger) met haar man en 4 kinderen, een nichtje, moeder van manlief… Ze zijn met zijn 11-en in een busje gevlucht. Twee andere grote gezinnen in de buurt zijn niet weggegaan. Ze waren bang dat ze elkaar kwijt zouden raken, omdat ze niet met zijn allen in één auto pasten. Van hun hebben ze al een tijdje niks gehoord.

Haar man is nog in de Oekraïne. Ze wil graag naar hem terug en mist hem enorm. Tranen komen in haar ogen.
“Het is moeilijk. Het is vreselijk moeilijk.”

Eén stukje verhaal van één van de vele vluchtelingen.

Wat was het goed haar verhaal even kwijt te kunnen. Een luisterend oor te hebben en iemand die met haar mee bidt.

2 reacties

  1. Jeanne Booy schreef:

    Wat fijn, dat jullie deze getraumatiseerde mensen zo dichtbij bijstaan in alle opzichten, Martin en Esther! Blessings to be a blessing!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.