Eenzaam

Een maand geleden is ze met haar man gevlucht naar Poznan. Ze is nog jong. De broer van haar man studeerde in Poznan en ze kennen wat mensen, dus de keuze was gemakkelijk gemaakt. Haar man heeft inmiddels werk gevonden.

De linkerboom staat voor de Oekraïne, waar ze net vandaan komt. Ze staat nu voor de middelste donkere boom, in het wit, met haar rode hart. Ze is eenzaam.
Verdrietig.
Kan er bijna niet over praten.
Tranen rollen over haar wangen.

En ze spreekt de hoop en het vertrouwen uit dat er straks weer iets moois komt. Het lijkt echter nog ver weg…

Na afloop vouwt ze het schilderij dubbel, waardoor de verf van haar persoon en haar hart afdrukt op de andere helft van het papier. Verrast zeg ik: kijk eens, je bent in een keer een heel stuk verder gekomen!

Verlegen lachend kijkt ze me aan.
Zou het zo zijn?