Een leeg huis… en een vol hart

De afgelopen maand stond ons huis zo goed als open. We hadden bijna voortdurend gasten over de vloer – en wat hebben we daarvan genoten! Ieder gesprek, elke ontmoeting, de gewone én bijzondere momenten… het was allemaal zo waardevol.

En dan ineens is het stil.

Vandaag was zo’n dag waarop we weer het bezoek uitzwaaiden. Bezoek waar je al maanden naar uitkeek, vertrekt ineens met een knuffel, een “tot ziens” en een dichtslaande autodeur. Weg. En hoewel we dat ‘tot ziens’ oprecht menen, weten we ook: soms is het gewoon een afscheid. Want je weet nooit zeker of je elkaar op deze grote wereld nog eens terugziet. En áls dat al zo is, kan het zomaar een hele tijd duren.

Sommige mensen die we omhelsden in het verleden, zullen we nooit meer in levenden lijve spreken. Dat besef maakt zo’n dag zwaar. Er blijft dan iets achter in huis – stilte, misschien wat lege koffiekopjes… maar vooral een soort leegte die je niet zomaar opvult.

Het hoort bij het leven in het buitenland, bij ons werk, onze roeping, bij wie we zijn. Maar dat maakt het niet minder ingewikkeld. Want elke ‘tot ziens’ raakt ook een stukje van je hart.