Één boodschappenmuntje….
Iedereen die onze blogjes een beetje volgt is ze wellicht al een keer tegengekomen: de boodschappen muntjes. Een simpel evangelisatie project. Ze worden met honderden tegelijk uitgedeeld in een aantal landen en in verschillende talen. Maar wat is nou het effect van die dingen?
Een poosje geleden werden we aangesproken door iemand die we een aantal van die muntjes hadden gegevenen.
Hij had één van die muntjes gegeven aan een man die in een ziekenhuis lag. Één muntje.
Toen hij later weer bij hem op bezoek kwam, viel hem iets op: één hand van de patiënt had iets HEEL stevig vast…
Toen hij vroeg wat hij zo stevig vasthield, liet hij het zien: een winkelwagen muntje. Dat was het mooiste wat hij had.
Toen hij nog gezond was ging hij nooit naar de kerk, maar hij keek af en toe met die broeder wel mee met de kerkdienst op internet.
En nu in de laatste dagen van zijn leven hield hij heel stevig dat muntje vast met daarop de tekst: Jezus houdt van jou.
Een paar weken geleden is hij overleden.
En wat heb jij hier aan als lezer? Vaak denken we als mens het liefst in grote dingen. Grote acties om mensen te helpen, vrachtwagens vol het liefst, dat maakt indruk! De waarheid is anders… heel vaak gaat het om de kleine dingen, waarvan je wellicht soms denkt: “zet dit nou zoden aan de dijk”? En het antwoord is dus: ja.
In dit geval ging het om één boodschappen muntje.
- Iemand is op het idee gekomen en er is ook iemand geweest die heeft gezegd: leuk idee die muntjes, doen!
- Er is dus ook iemand die die dingen maakt in een schuurtje achter zijn huis.
- Er is ook iemand geweest die heeft gezegd: ja prima, leg ze hier maar neer, dan kunnen andere mensen ze pakken om uit te delen.
- Ook is er iemand geweest die één zo’n muntje heeft gepakt en weer heeft weggeven.
- En uiteindelijk was er één persoon, die in de laatste dagen van zijn leven, houvast vond aan dat ene muntje… dat ene gebaar, die paar woordjes die erop staan.
Dat zijn allemaal mensen geweest die (menselijk gezien) iets heel kleins hebben gedaan… en allemaal hadden ze kunnen denken: “och, dit stelt zo weinig voor”, of “ik doe dit al tijden en hoor er nooit meer iets van”, of “ik kan niet zoveel, dus laat maar”, of “laat maar, dit haalt toch niets uit”…. Maar dat deden ze niet! Ze deden allemaal iets kleins… en uiteindelijk gaf het iemand in de laatste dagen van zijn leven, houvast. Letterlijk en figuurlijk.
Dat deed mij denken aan de volgende twee verzen:
Een lichaam bestaat toch ook niet uit één lichaamsdeel, maar uit een groot aantal lichaamsdelen? Als één van de voeten zou zeggen: “Omdat ik geen hand ben, hoor ik niet bij het lichaam,” heeft hij dan gelijk? En als een oor zou zeggen: “Omdat ik geen oog ben, hoor ik niet bij het lichaam,” heeft het dan gelijk? Want hoe kan een lichaam horen als het alleen uit ogen zou bestaan? En hoe kan het ruiken als het alleen uit oren zou bestaan? Maar God heeft aan iedereen zijn eigen, speciale plaats in het Lichaam gegeven, daar waar Hij het wil.
1 Korinthe 12:14-18
Wie betrouwbaar is in kleine dingen, is het ook in grote. Wie onbetrouwbaar is in kleine dingen, is het ook in grote.
Lukas 16:10
Wat voor kleine dingen ga jij vandaag doen?