Doorgeven
Vandaag in de therapie werkt iedereen aan een zelfgekozen thema. Deze hebben ze in de hoek op hun papier geschreven en met oliepastel wordt binnen dat thema een abstracte tekening gemaakt.
Wat ze echter niet weten is dat ze na 10 minuten hun tekening door moeten geven aan degene die naast hen zit en zelf voor een bepaalde periode aan iemands anders tekening mogen werken.
Oef, dat is schrikken!
Ik geef nu mijn tekening aan een ander. Gedachten vliegen door hun hoofd: Wat als ze de tekening verpesten, wat als ze niet begrijpen waar ik mee begonnen ben, wat als…
En aan de andere kant schrik omdat ze in iemands anders tekening verder moeten werken. Ook hier allemaal gedachten: wat als ik het verpest, wat als ik iets toevoeg wat de ander helemaal niet mooi vindt, wat als…
Toch gaan ze aan het werk en terwijl ze dat doen en de tekeningen de hele groep doorgaan, zijn ze zich heel bewust van het vertrouwen wat ze de ander geven en het vertrouwen wat de ander in hen heeft. Als de tekening de kring rond is geweest komt hij terug bij degene die ermee begonnen is. Hij heeft nu de mogelijkheid dingen te veranderen, weg te halen, nog toe te voegen en de tekening helemaal volgens zijn idee af te maken.
De resultaten?
Verrassend! Ik vind het heel mooi, had het zo nooit verwacht, maar ben zo blij met de toevoegingen van de anderen.
Anderen krijgen in de nabespreking ook de kans om te vertellen over wat ze hebben toegevoegd en welke gedachte of welk gevoel daarachter zit.
Ze zijn zich ineens heel erg bewust van welke invloed ze kunnen hebben in het leven van iemand anders. En in hoeverre ze de invulling van iemand anders toelaten in hun leven. Het heeft stof tot nadenken opgeleverd!
Hoe zou jij het vinden om een tekening waaraan je begonnen bent door te geven aan een ander?