Dit is mijn land – maar nu niet

Ze is een beetje een vreemde eend in de bijt en zet zichzelf ook enigszins buiten de groep.
De rest van de groep bestaat uit vrouwen die gevlucht zijn uit de Oekraïne door de oorlog.
Zij komt uit Wit-Rusland, wordt door een aantal Oekraïense dames dan ook anders aangekeken.
In zekere zin is ze ook een vluchteling. Was haar land anders geweest, dan was ze zeker niet in Polen geweest!
Maar ze kan niet terug…

Bij de sessie waarin we met wolvilt werken aan een broche, weet ze gelijk wat ze wil maken. Hier zat ze al een paar dagen op te broeden. Ze gaat dan ook gelijk aan de slag.

Dit is mijn land, maar dan niet zoals het nu bestuurd worden.
Dit is mijn land, waarin het land geleid wordt voor de mensen die er wonen. Waar veiligheid heerst, waar vrijheid is.

Ze wordt erg emotioneel en wil niets verder zeggen dan alleen nog dit: dit is mijn land, maar dan helemaal nieuw…

Verdriet om wat de situatie is, het ontheemd voelen, de pijn van gemis van dierbaren die ze nu niet kan zien. Allemaal aspecten die ook voor de vluchtelingen uit de Oekraïne gelden, alleen zijn die bij haar niet algemeen geaccepteerd…
Er ontstaat zelfs een discussie – ‘maar jouw land is niet in oorlog, wat kan er erger zijn dan oorlog?!’
Ik grijp in, want zoals ieder die diep zit in zijn eigen situatie is het kijken naar en begrijpen van een ander niet eenvoudig.

We gaan geen leed met elkaar vergelijken. We gaan ze niet op een weegschaal leggen. Absoluut niet!
Misschien, wanneer ze verder zijn in hun proces, zien ze ook het leed van anderen. Want hoewel het land van herkomst anders is en de omstandigheden anders zijn, zijn er behoorlijk wat overeenkomsten in de pijn die gevoeld wordt.