Dilemma’s

We proberen aan deze kant iedereen te helpen die we kunnen helpen met de expertise die we hebben en wat binnen de kaders van de visie past. In dat kader hebben we tientallen per week gesprekken met expats, zendelingen, vluchtelingen, daklozen, voorbijgangers. En die gesprekken gaan ook echt ergens over en zijn niet alleen “hoi, hoe gaat het”. We gaan dieper dan dat, veel dieper.

Want je komt er vaak pas achter wat er mis is gegaan als je echt doorvraagt…. (bijvoorbeeld) eenzaamheid ontstaat niet zomaar, meestal zit er meer achter. Pas als we de reden achter de oorzaak, achter de oorzaak, achter weer die oorzaak snappen (wij en de persoon waar we mee praten) kunnen we verder naar heling.

En dan komt de volgende stap….. dan moet je wel samen willen werken aan de werkelijke oorzaak, want zolang je die niet aanpakt… blijven er brandjes uitbreken… en dat willen we voorkomen. En dat vereist best wel lef, kracht en volwassenheid. Van alle kanten.

Maar wat als je dat niet wilt? We kunnen iemand alleen helpen als die geholpen wil worden…. als je niet wilt… wanneer stoppen we dan aan onze kant? Soms weten we, dat als we stoppen, de puinhopen alleen nog maar groter gaan worden, want soms zijn wij de enige tegen wie ze praten.

Maar ja… Maar als dat praten niet verder komt dan “koetjes en kalfjes”… en het geen gesprek wordt… wanneer stoppen we dan? Hoe pijnlijk het ook is? Als je niet geholpen wilt worden en niet echt wilt werken aan de echte problemen… dan kunnen we je niet helpen. Hoe hard we ook trekken en duwen.

En ondertussen weten we ook dat we een wachtlijst hebben met mensen die het wel aandurven, er klaar voor zijn! Nu!

Dilemma’s, iedere dag weer… wanneer stop je, wanneer moet jij het teruggeven aan God? Hoe moeilijk dat soms ook is?