Depressieve winnaar
Een poosje geleden sprak ik met X. Het ging niet goed met haar en ze gaf aan depressief te zijn…. al een hele poos. Ze kwam haar huis niet meer uit, lag dagen op haar bed en in mensen had ze al helemaal(!) geen behoefte. Ze voelde zich (letterlijk) waardeloos en waar deed ze het allemaal nog voor?
Het bijzondere is: voor mij was X op dat moment een winnaar!
Ze heeft er voor gekozen, terwijl ze aan mensen geen behoefte had, om toch contact met ons op te nemen. Ze had niet eens door dat ze dat gedaan had, het viel niet eens op.
Ik was de eerste persoon die ze sprak in maanden gaf ze aan. Laat staan dat ze iemand over haar problematiek had gesproken.
Wow, dat is best een stap! En wat een goede stap! Hulp durven te zoeken uit die donkere wolk, op eigen kracht, bij iemand die je niet eens kent. Wow, dat is een mega stap!
Toen ik dat tegen haar zij, had ze het ineens een aantal dingen door:
- “ik heb vandaag een belangrijke stap gezet!”.
- “ik kan wel zeker iets!”
- “ik ben niet alleen, ik dacht van wel, maar er is wel iemand die naar mij luistert”.
- “ik ben geen loser”
- “ik dacht dat God mij ook had losgelaten, maar dat is dus ook niet zo!”
Klopt X, vandaag ben je geen “loser” je bent een winnaar. Bam!
Een mooi moment, een mooi gesprek, en we hebben er samen van genoten. Stapje voor stapje uit een donkere wolk, waarvan je dacht dat die nooit meer weg zou gaan. En vandaag, zonder dat je het zelf doorhad, heb je zomaar een stap buiten die wolk gezet. En ja, de problemen zijn echt niet weg ineens, maar vandaag heb je een mega stap gezet naar de toekomst.
X, winnaar van de dag, het was een zegen om je te zien en je hebt mijn dag mooier gemaakt. Tot de volgende keer.