De politie op de stoep…
Afgelopen week spraken we iemand met wie het niet zo goed ging. Hij had zichzelf “ontslagen” uit de kliniek, want “daar deden ze niets” en “ik heb toch geen problemen”. Hij was weggelopen en ging er zeker niet meer naar terug. Toen we vroegen welke problemen ze zeiden dat hij had, zei hij dat zij hadden gezegd dat hij een agressieprobleem had.
En daar was hij boos over. HEEL boos. Agressief boos.
- “Als ik hier nu de ramen ingooi, komt de politie dan ook?”.
- “Ik ga nooit meer terug, want dan sla ik ze allemaal in elkaar”
- “Nee, medicatie ben ik niet nodig, want het goed met mij”
- “Hoe sterk ben jij eigenlijk?”
Zoals je al merkt… de problemen die hij denkt niet te hebben… zijn er wel degelijk. En niet zo’n beetje ook. Hij ziet ze alleen niet. Op de vraag of de kliniek wist dat hij niet meer terug zou komen, was zijn antwoord: “Nee, ik bel ze lekker niet”. En dan begint ons spel nummer 1.
Bak koffie ergens regelen, rustig ergens zitten, langzaaaaaaam praten, rustige stem, afleiding, even tussen hem en “de boze wereld” gaan staan. En in dit geval ook letterlijk. Want zijn opmerkingen naar andere voorbijgangers waren ook serieus agressief. Dus dan ga je tussen hem en “de rest van de wereld” staan. Hij ziet alleen jou, de rest is er even niet. Hij kan daar ook niet meer op reageren en dat geeft weer iets meer rust. Kalm aan.
Op een gegeven moment hebben we het voor elkaar gekregen dat hij toch zelf de kliniek heeft gebeld en die hebben het telefonisch voor elkaar gekregen dat ze een afspraak hebben gemaakt dat hij toch weer terugging en zich zou melden om tijdstip x.
Maar goed, voordat wij hem aanspraken, had hij al een aantal mensen stevig “op de tenen getrapt” en die hadden de politie al gebeld.
En dan begint het spel, deel 2.
Hij was nu rustig. Nu de politie ineens “op de stoep staat” heb je een mega risico dat die duurverdiende rust zo weer weg is. Dat het weer, of nog veel, veel meer, escaleert.
(de foto is nep, we maken natuurlijk geen foto’s van cliënten op zulke momenten)
Dus nu is het een kunst om de politie te vertellen dat we de boel nu rustig hebben, vertellen wat er aan de hand is dat we de kliniek al hebben gesproken en we nu bezig zijn om hem weer terug te motiveren naar de kliniek. Ja, de politie kan hem ook wel “brengen”, maar dan creëren we nog meer onrust in zijn hoofd.
Uiteindelijk hebben we iedereen weer rustig gekregen. De politie heeft de kliniek ook nog even gebeld, gegevens uitgewisseld en we hebben de man weer op de tram naar de kliniek kunnen krijgen, in alle (relatieve) rust.
Zomaar één moment op één dag in ons leventje.
Het gaat nu weer iets beter met de man, hij is rustiger en nog steeds onder behandeling.