De les van de badkamer..

Vandaag zijn we weer een stukje verder gekomen bij het afronden van weer een onbevredigende klus: de badkamer.

De randomstandigheden om mee te beginnen waren al ronduit slecht… de bijpassende tegels zijn niet te vinden, echt alles, maar dan ook alles is krom (geen enkele wand is 90 graden, geen van de tegels die moesten blijven zitten zaten recht, de douchebak zit schuin gemonteerd, de hoeveelheid kit die in het verleden is gebruikt spreekt boekdelen…).

En dan moet je daaruit iets fatsoenlijks proberen te halen.

Ergens vorig jaar is er een lekkage geweest door een bevroren waterleiding en om die op te kunnen lossen heeft de loodgieter een stuk uit de badkamer wanden moeten slaan. De waterleiding is weer dichtgemaakt, Purschuim in de lege ruimte gespoten om het tijdelijk wat te isoleren voor de rest van de winter en daarmee was de loodgieter weer klaar. Maar ja… dan zit je wel met een gesloopte badkamer (gelukkig zitten er 4 douches in het pand, dus wat dat aangaat was die ene missen geen probleem, maar voor de langere termijn moet je er iets mee… )

Dus eerst de oude rommel eruit slopen. Best een pittige klus, maar met de nodige hulp van R met wat goed gereedschap van hem was dat redelijk snel gedaan. Dan kom je er wel achter dat het achter de wanden er niet echt beter uitziet… in tegendeel… dus sloop je nog maar een stuk weg en nog maar een stuk. Maar ergens moet je toch stoppen met slopen. Maar waar? En dat is een beslissing die je eigenlijk nooit goed kunt nemen. Achteraf denk je dan altijd: had ik maar meer (of minder) weggehaald… En als je die onmogelijke keuzes hebt gemaakt kun je beginnen aan het opbouwen. Meer een soort van Tetris spelen met materialen. Overal gaten, scheuren, de wand erachter is schots en scheef en je zit met een verleden wat is blijven zitten die technisch nog steeds dramatisch is.

En aangezien je “ja” hebt gezegd tegen de klus.. moet je door.. stapje voor stapje. Er is geen weg meer terug…

Dus ga je stapje voor stapje maar door. Inmiddels heb je HEEL goed door dat het eindresultaat nooit, maar dan ook nooit goed genoeg zou zijn in je eigen huis. Daar had je desnoods de hele badkamer eruit gehaald. Maar ja, daar heb je een eigen budget, je eigen tijd en kan je ook je eigen eisen stellen… Hier is het niet je eigen budget, de eisen zijn (terecht) anders en tijd is ook wel een factor want je kunt dit niet zo laten zitten. Zo is het onbruikbaar…

Maar goed, uiteindelijk rommel je dan maar wat door en komt het moment dat de tegels erin kunnen. Met een tegelsnijder van de BGA (daar maken we nog een ander blogje van) aan de slag en tegel voor tegel eraan. En als je de tegels eraan plakt zie je gebeuren wat je niet wilt zien gebeuren… want tegels zijn hard, niet buigbaar, niet vergevend en ze luisteren niet. Dus als er ook maar iets niet helemaal recht is.. dan kom je dat nu HEEL hard tegen… en inderdaad… recht is het niet te noemen en als een vakkracht dit ziet.. dan gaat die HEEL hard lachen (als je geluk hebt) of je krijgt heel hard te horen dat dit echt prutswerk is. En terecht…

Maar goed, die vakkracht is er niet (en gaat er ook niet komen) en die heeft al helemaal geen idee wat er zich inmiddels achter die dichte wand zit…

Maar dan… gaan de voegen erin… en wordt het beeld toch weer iets beter… het begint eindelijk weer een badkamer te worden! Recht? Nee. Wordt het weer een badkamer? Ja.

En morgen (of de dag daarna)… gaat er kit in de voegen. Tubes vol.. heel veel tubes ben ik bang… heel veel. En je weet dat het Nederlandse spreekwoord luidt: “Waar Kit verschijnt, verdwijnt het vakmanschap”… snik.

Aan de andere kant.. er is een tijd dat je moet accepteren dat dit het maximale is wat haalbaar was. En dat je dan maar (tot je schaamte) met kit de boel nog een beetje in elkaar moet plakken. Alles behalve professioneel, maar niemand anders die het gaat oplossen op dit moment. Dus dan moet je soms je eigen professionaliteit maar aan de kant zetten en het doen zoals het nu het beste is.

Trots op deze klus? Nooit. Wat voor cijfer zou ik mijzelf geven hiervoor? Daar wil ik het maar niet over hebben. Het was een klus die gedaan moest worden, die nooit goed gedaan kon worden vanaf het begin en naar omstandigheden… als je met je ogen dicht onder de douche gaat staan of er niet met een professionele blik naar kijkt… beoordeel zelf maar…

Oh ja.. als er iemand nog iemand zoekt om een badkamer te repareren met zulke schade? Vraag het mij niet. Want als ik dom ben zeg ik weer “ja”. Hopelijk leer ik ervan en zeg ik tegen dit soort klussen in het vervolg: “nee”. Dan heeft de ander nog steeds een badkamer die onbruikbaar is (en dat kan eigenlijk ook niet), maar of dit nu de oplossing was? Ik weet het nog steeds niet…

2 reacties

  1. Martin, dit was een lijdensweg – maar de beschrijving van deze lijdensweg heeft dan wel weer iets moois! Is het niet zo, dat er vaak geleden moet worden om een mooi verhaal te krijgen…?
    Dank voor al je moeite!
    En als weer eens iemand z’n ogen open doet onder die douche, moge dat in dankbaarheid zijn voor al dat lijden!

    • M schreef:

      🙂 Of veel zeep in je ogen, dan zie je het ook niet helder. LOL. Gekheid, je hebt helemaal gelijk. Dank voor al je support en snel weer tot ziens!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.