De hyacint
Stel jezelf voor als zaadje in de grond. Je vecht je weg naar boven en groeit. Je krijgt bladeren, misschien ook wel bloemen of vruchten. Je wordt zo groot als je bent. Wat zie je om je heen? Kijk nog eens naar de plant uit het zaadje en teken wat je in gedachten zag.
Ze is gefrustreerd.
“Vroeger zag ik mezelf altijd als boom, groot, sterk, mooie bloemen. En nu ben ik maar een hyacint. Ik bloei één keer en dat is het dan.”
Groepsgenoten vallen haar bij en vertellen dat een hyacint elk jaar weer kan bloeien, het is dus niet eenmalig. “Dat is dan iets minder slecht” reageert ze.
Ze heeft het gevoel dat ze volledig ontworteld is. Ze had alles zo goed voor elkaar in de Oekraïne en nu zit ze hier in Polen… Ontworteld en niet meer zo sterk dat iedereen op haar kan bouwen. Ze vertelt dat ze soms zelfs het telefoontje van haar dochter niet opneemt, omdat ze op dat moment niet de energie heeft om haar te ondersteunen…
Dat doet pijn.
En toch, ook al is ze een hyacint, ze bloeit, heeft een heerlijke geur waar anderen van genieten en geniet van de grote zon aan de hemel. Ja, ze is nu even niet die sterke boom waar anderen zoveel steun aan hebben. Misschien komt dat later weer terug…
Voor nu rest haar niets anders dan te accepteren dat ze nu als een hyacint is…