De bloeiende tuin

“Ik heb vorig jaar allemaal tulpen en vier soorten narcissen geplant in de tuin. En nog een andere vroegbloeier in roze, blauw en wit.” Al pratend over haar tuin wordt ze terug genomen in haar herinneringen naar haar thuis in Oekraïne. Ze vertelt over de pioenrozen die zo heerlijk ruiken en de nachtbloeiers die ‘s nachts open gaan en een zoete geur verspreiden die in de hele straat te ruiken is.

En de twee abrikozenbomen. Die zijn zo mooi! De abrikozen aan de boom worden heel groot en wanneer het licht dan aangaat wanneer het donker is, is het zo’n mooi gezicht met die grote bladeren, dan lijken het wel twee kunstbomen.
Ze glimt wanneer ze over haar tuin vertelt en over de bloemen die ze zo mooi vindt.

En dan realiseert ze zich: Maar ik zie de bloemen nu niet opkomen…

Er valt een stilte waarin tranen haar ogen vullen.
“Hier moet ik niet teveel over nadenken, want dan word ik heel verdrietig…”

Verlies, gemis. Het lijkt zoiets kleins – een bloeiende tuin. Maar o, wat wordt die gemist…

Foto: H.Huisman

2 reacties

  1. Bakker schreef:

    Mooi geschreven E&M.
    Goed om te lezen dat jullie er voor de vluchtelingen zijn, een luisterend oor kunnen bieden.
    Wij denken aan jullie. Dimar, Charlotte en de jongens.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.