Dat ligt nog thuis…

“Dat ligt nog thuis…” Een zinnetje wat in een half uur tijd heel vaak herhaald wordt.

Het is een middag van samen zijn als gezin, een heel huiselijk tafereel – met zijn allen koekjes bakken. En iedereen doet enthousiast mee. De koekjes worden hoe langer hoe mooier. Er ontstaan bloemen, smileys, een huis, een gezicht met een pet, dieren, een auto en zelfs een raket.

Als alle deeg gebakken is, wordt er thee gezet en wordt met zijn allen om tafel heen de thee gedronken en de koekjes verorberd. En dan komen de verhalen.

Het recept van koekjesdeeg met honing – ik herinner het me niet meer helemaal. Het ligt nog thuis in Oekraïne… stilte.

Is het op internet te vinden? Nee, het is een familierecept, al heel oud. Opgeschreven in mijn boekje. Die ligt nog thuis…

En we hebben zoveel koekjesvormpjes thuis… We kochten nooit koekjes, die bakten we altijd zelf, met zijn allen, dat deden we zeker drie keer per week. En taarten en hartige taarten… Ik maakte zoveel ovengerechten…

De oven hier doet het niet. Ik heb niet eens een mixer. 

Herinneringen komen naar boven en worden gedeeld.

Zoetzure momenten. Mooie herinneringen die warmte geven, maar tegelijkertijd ook steken, doordat ze zo gemist worden.

Het ergste vindt ze het voor de kinderen. 

Als volwassene kies je ervoor hoe je er mee omgaat en besef je in bepaalde mate wat er gebeurt. Voor de kinderen vind ik het zo erg. Ze begrijpen het niet en hebben niet de stabiliteit die ze nodig hebben. Ze hebben een thuis nodig, een plek om te wonen, naar school te gaan, te rusten en zich te ontwikkelen. En nu is niets stabiel. Dat is niet goed voor ze. 

Haar moederhart doet zeer.

En tranen vullen haar ogen. 

Ondertussen krijgt ze een hartenkoekje van haar man – speciaal door hem voor haar gemaakt.

Ze zijn thuis bij elkaar – wat een waardevol en betekenisvol moment.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.