Avondmaal, maar dan anders…. of toch niet zo anders?

Laten we beginnen met een Bijbelvers:

23 Want ik heb van de Heere ontvangen, wat ik u ook heb overgeleverd, dat de Heere Jezus in de nacht waarin Hij werd verraden, brood nam, 24. en nadat Hij gedankt had, brak Hij het en zei: Neem, eet, dit is Mijn lichaam, dat voor u gebroken wordt. Doe dat tot Mijn gedachtenis. 25. Evenzo nam Hij ook de drinkbeker, na het gebruiken van de maaltijd, en zei: Deze drinkbeker is het Nieuwe Testament in Mijn bloed. Doe dat, zo dikwijls als u die drinkt, tot Mijn gedachtenis. 26. Want zo dikwijls als u dit brood eet en deze drinkbeker drinkt, verkondig de dood van de Heere, totdat Hij komt. (1 Korinthe 11:23-26)

Wat ik prachtig vindt in die text, is het stukje: “Want zo dikwijls als u dit brood eet en deze drinkbeker drinkt, verkondig de dood van de Heere, totdat Hij komt. “.

Als ik in het woordenboek ga kijken zie ik dit:

~Dikwijls: veelvuldig, veelmalig, regelmatig, trouw, vast.

Maar hoe regelmatig is dat dan? Hoe graag willen we Christus Zijn offer gedenken? Want dat offer is nogal wat!

Ik heb jaren “gekerkt” in een gemeente waar we iedere zondag avondmaal vierden. Iedere zondagmorgen was er avondmaal, iedere zondagmiddag was er een prediking. Iedere zondag stonden we heel bewust stil bij dat enorme offer van Christus voor ons. Ik mis dat wel eens.

Op dit moment “zwerven” we tussen gemeentes in iedere zondag. We gaan van (meerdere) Nederlandse online diensten, naar een Engelstalige dienst in de stad waar we wonen, en dan weer naar een Russisch sprekende kerkdienst in de stad. Verder reizen we voor ons werk ook nogal wat af, dus de kans dat we een “avondmaal raken” op locatie is niet zo groot. En dat missen we enorm……

Maar wat is het dan mooi, dat je niet met dat avondmaal hoeft te wachten tot je in de kerk bent. In het vers dat we net gelezen hebben staat het woord kerk niet eens. En wat is het dan heerlijk, dat je samen met medechristenen, op een bezoek tijdens een reis, samen het avondmaal kunt vieren bij iemand thuis. Heel simpel: brood, wijn, klaar. Wat een verademing dat we dat in alle vrijheid kunnen doen, zo vaak als het kan. Waarom doen we dat als christen onderling niet vaker? Wat zou het mooi zijn als dat normaal zou zijn….