Alweer afscheid nemen… soort van.

Deze week was er weer eentje van afscheid nemen. De klussen bij verpleeghuis De Lichtenberg zijn nu ook afgerond.

Wat zullen we het missen. Boeken rondbrengen op de afdelingen (waarbij het natuurlijk niet gaat om de boeken, maar om het contact), dammen met cliënten, muziek maken, filmmiddagen op de dementie afdeling, mannen ochtend, treinbaan bouwen, knutsel ochtenden, koekjes bakken en zo nog wat zaken.

De klussen bij de BGA stoppen ook langzaam maar zeker (helaas). E heeft haar laatste keer spelen in de band gehad en M is inmiddels ook gestopt met de reguliere inzet voor het Project Open Kerk.

Een mooi project waarbij iedereen die wil even binnen kan komen wandelen voor een bak koffie, even rust of een gesprek over alles wat los en vast zit. Mooie contacten en mooie onderwerpen.

Maar ook dat is gestopt deze week… Aan deze kant begint het nu echt te druk te worden om gegarandeerd er nog aan mee te werken

Mensen moeten wel op je kunnen bouwen, vrijwillig is niet vrijblijvend zeggen we wel eens. Als je zegt dat je er bent om 10 uur, moet je er ook echt zijn om 10 uur. Mensen moeten op je kunnen bouwen en als je dat niet meer lukt, kun je beter “nee” zeggen dan een onbetrouwbare partner zijn. Daar heeft echt niemand iets aan.

Nog één keer “schuiven” en dan is alles daar afgerond. Snik.

Wat zullen we het missen. Maar goed, op naar nieuwe avonturen en… gelukkig hebben we de foto’s nog:

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.